Meer verhalen van patiënten

Begin oktober 1997 heeft Jeroen diarree gekregen (Jeroen was toen 2 jaar), door ons is toen de voeding aangepast. Ruim een week later was nog steeds geen enkele verbetering herkenbaar en is hem Roosvicee-stop toegediend. Jeroen had de behoefte om te drinken en dronk voldoende. De huisarts gaf aan dat zolang Jeroen bleef drinken de diarree niet verontrustend was.

Midden november, Jeroen had reeds zes weken diarree, en er was nog steeds geen verbetering herkenbaar. Jeroen begon slechter te eten en te drinken. In overleg met de huisarts is toen Imodium toegediend. De huisarts gaf aan dat de diarree nu binnen enkele dagen over moest zijn, zo niet dienden we terstond bij hem terug te komen. Eind november begon Jeroen zich steeds slapper te voelen en wilde enkel nog zitten of liggen, ook wilde hij niet meer eten en nog zeer weinig drinken. Terug bij de huisarts is Jeroen toen onderzocht en is door de huisarts dezelfde dag voor een afspraak met de kinderarts in het Maaslandziekenhuis in Sittard doorgestuurd. De kinderarts heeft diverse ontlasting- en bloedmonsters genomen en na onderzoek van Jeroen, ons te kennen gegeven dat hij Jeroen voor onderzoek wilde opnemen. Omdat het nemen van bloedmonsters naar mijn mening voor Jeroen bijna traumatisch is verlopen, is op ons verzoek de opname in het ziekenhuis met twee dagen uitgesteld. De twee dagen waren ook nodig om de benodigde analyses van de bloedmonsters te analyseren.
De kinderarts gaf aan dat hij enkel toestemde met het uitstel, als we Jeroen zover konden krijgen dat hij weer at en dronk.
Op aanraden van de kinderarts is gestart met beschuit met gestampte muisjes, en thee met druivensuiker. In eerste instantie weigerde Jeroen te eten, doch na het dreigement uit te spreken hem terug naar het ziekenhuis te brengen, heeft hij vervolgens in anderhalve dag 2 rollen beschuit met gestampte muisjes gegeten.
Jeroen begon langzamerhand weer wat aan te sterken. Op aanraden van de kinderarts is de voeding steeds verder uitgebreid met licht verteerbaar voedsel. Doch bij iedere poging om iets zwaardere voeding toe te dienen viel Jeroen terug en kreeg weer diarree.

Begin januari is door ons contact gezocht met de huisarts om zijn visie te geven om met Jeroen naar een chiropractor te gaan. Zelf heb ik als rugpatiënte goede ervaringen met chiropractie. De huisarts gaf aan dat chiropractie een alternatieve geneeswijze is en dat hij de invloed op het ziektebeeld niet kon beoordelen. Wel gaf hij aan de behandeling zeker niet af te keuren, in tegendeel, als de invloed van de behandeling positief was moest de behandeling zeker worden doorgezet. Jeroen is door de chiropractor onderzocht en er werd vastgesteld dat twee ruggenwervels geklemd waren en op zijn zenuwbaan druk uitoefenden.

De chiropractor heeft een behandeling uitgevoerd en aangegeven om na 4 dagen, de behandeling te herhalen. Om ook als ouders het een en ander te verwerken, hebben wij een boswandeling gemaakt waarbij we Jeroen trouw in de buggy hadden gezet. In het bos aangekomen wilde Jeroen uit de buggy en heeft de ruime wandeling zelf voltooid. Reeds na 2 behandelingen merkten wij vooruitgang in de eetbehoefte van Jeroen en dit hebben wij uiteraard uitgebreid. Na diverse behandelingen werd Jeroen langzaam weer het kereltje zoals wij hem van voor het voorval kenden. Ook Jeroen heeft zelf gemerkt, mijns inziens, dat chiropractie hem helpt, want voor de witte ziekenhuisjas heeft hij nu nog angst, terwijl hij met de witte chiropractor outfit geen enkel probleem heeft. Nogmaals,

ik ben niet medisch onderlegd. Voor mij staat nu wel vast dat ook in de medische wetenschap nog voldoende te onderzoeken feiten verklaard dienen te worden. Wij zijn in ieder geval blij dat wij de stap om met Jeroen naar de chiropractor te gaan, gemaakt hebben. En ieder die het horen wil, zal ik ons relaas verkondigen.

Groeten, Jan en Marjo Donners Grevenbicht

Om te beginnen wil ik Trine Nilsen D.C. hartelijk dank zeggen voor haar professionele hulp, die mij weer helemaal op de been heeft gebracht, waardoor het functioneren als een normaal mens weer mogelijk is geworden.

Ik ben HO uit Heerlen en van beroep laserprinterspecialist. Ongeveer 4 jaar geleden heb ik mij op mijn werk vertild aan een laser printer, die ik in een zeer ongebruikelijke houding moest verplaatsen. Aanvankelijk zoals dat meestal gaat, had ik nergens last van. Een paar dagen later kreeg ik pijn in mijn rechter been en uiteraard stond ik er niet bij stil, dat het wel eens aan dat vertillen zou hebben gelegen. Ik dacht dat het wel weer over zou gaan, zoals dat wel vaker ten onrechte wordt gezegd.

Het tegendeel was echter waar, de pijn werd steeds erger en verplaatste zich van bovenbeen naar onderbeen, vervolgens naar de voet en naar de knie. Het hele been deed op een gegeven moment pijn. Ik kon nauwelijks staan om maar te zwijgen van lopen.
Ik ben toen naar de huisarts gegaan, maar die kon niets vinden. Na een week ging ik weer naar hem terug. Hij stuurde me toen naar een manuele therapeut. De behandelingen bij hem waren pijnlijk, maar hij zei dat dat normaal was. Na veertien dagen was het alleen maar erger geworden. Ik ging terug naar de huisarts, deze gaf mij pijnstillers en verwees mij naar de neuroloog. Deze liet foto’s maken, een spierreflex-test doen, hij liet mij scannen en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik niets mankeerde, ik moest er maar mee leren leven zei hij en aan de ondertoon waarmee hij dat zei kreeg ik de indruk dat hij dacht, dat ik de pijn simuleerde.
Vervolgens heb ik ten einde raad een gebedsgenezer geraadpleegd, deze maakte mij alleen maar veel geld lichter en voor de rest kon hij ook niets doen.

Toen herinnerde ik mij een gesprek, dat ik had met mijn werkgever, dat zijn zoon zich ooit had laten helpen aan een hernia door een chiropractor. Zij noemde het een ‘kraker’.
Van het woord ‘kraker’ alleen werd ik bijna gek, stel je eens voor dat je helemaal wordt gekraakt. Dit woord mag eigenlijk helemaal niet in dit verband gebruikt worden en ik heb mezelf gezworen om dat ook nooit te doen, want op deze wijze kun je nooit iemand overhalen, om met zijn problemen ook eens naar de chiropractor te gaan.
Helaas is het echter zo, dat mensen graag overdrijven en het dan ook veel erger maken dan dat in werkelijkheid het geval is. Het begrip ‘kraken’ doet denken aan vernietiging en uiteraard aan pijn en dat heb je op dat moment al genoeg, dat kun je er echt niet nog eens bij hebben.

Ik stierf bijna van de angst voor de ‘kraker’, maar uiteindelijk ben ik toch naar Dr. Nilsen toe gegaan. Zij heeft de röntgenfoto’s bestudeerd en kwam meteen tot de conclusie dat het uiteinde van mijn wervelkolom gebroken was, hierdoor was de stand van de wervelkolom veranderd, met het gevolg dat de spieren en zenuwen die naar het been lopen bekneld waren geraakt. De breuk kon niet meer genezen, omdat deze volgens haar jaren geleden is ontstaan en vervolgens is verwaarloosd. Het vertillen, waar ik het in het begin van deze brief over had, had slechts de stand van de wervelkolom gewijzigd, met als gevolg dat het functioneren van het been werd belemmerd.
Na de eerste behandeling voelde ik mij al meteen een heel ander mens. Uiteindelijk kon ik na een paar behandelingen melden dat de pijn was verdwenen en dat ik me weer zoals vanouds kon bewegen en dus weer op een normale manier kon leven en werken. In verband met de breuk heb ik uiteraard regelmatig een behandeling nodig, dit heb ik er natuurlijk ook heel graag voor over.

Het meest geweldige van chiropractie vind ik, dat je geen medicijnen hoeft te nemen, dat er geen operatief ingrijpen nodig is en vooral, dat ik pijnloos met mijn gebrek door het leven kan gaan.

Dr. Nilsen nogmaals hartelijk bedankt.

Vervolg
Nu ik mijn verhaal van ruim vijftien jaar geleden terug lees, mag ik vol vreugde vast stellen, dat de beslissing om naar T. Nilsen te gaan, een van mijn beste beslissingen is geweest.
Ik ben sindsdien niet meer bij mijn huisarts geweest, hij kent me niet eens meer, behalve dan voor herhalingsrecepten voor mijn astma-aandoening, die ik trouwens al lang had voor ik bij T. Nilsen kwam en waarover T. Nilsen mij ook had gezegd, dat ze dat niet meer kon genezen.
Genezen?, nee dat niet, maar de medicijnen van weleer zijn wel teruggebracht tot een derde van de oorspronkelijke hoeveelheid.
Ik heb sinds de behandeling, die ik heb ondergaan, ruim vijftien jaar geleden, nooit meer de ziekenkaart gehad.
Ik werk nog steeds bij hetzelfde bedrijf, ik voel me prima in mijn vel en ik kan de concurrentie van mijn collega’s, die zeker twintig jaar jonger zijn dan ik, makkelijk aan.

Trine Nilsen nogmaals hartelijk bedankt!!!!!!

P.S.
Inderdaad Trine, zo kan en wil ik graag honderd jaar worden!!!!

Herman Overberg

Op 56-jarige leeftijd werd ik plotsklaps geconfronteerd met een afwijking van mijn linker kaakgewricht. Wat vooralsnog een hinderlijk iets leek, bleek zich allengs toch te ontwikkelen tot een afwijking met grotere gevolgen. Niet dat mijn gezondheid op welke manier dan ook in gevaar zou zijn, maar toch.

Geconsulteerde tandarts was op voorhand al zeer pessimistisch over een eventueel herstel en de geraadpleegde kaakchirurg kon ook geen soelaas bieden. Gevolg van één en ander was dat ik – ondanks het feit dat ik met deze afwijking wel zoals men wel zegt honderd jaar zou kunnen worden – echter wel gedwongen was mijn hobby’s die ik al jaren fanatiek beoefende, stop te zetten. Ontzettend jammer vond ik het dat ik mijn euphonium niet langer kon blazen. Echter via collega blazers werd ik gewezen op bepaalde fysiotherapeuten welke wellicht zouden kunnen helpen. De toegepaste behandelingen boden echter maar een gedeeltelijke oplossing en bovendien de waarschuwing om vooral niet alsnog de blaasmuziek te gaan beoefenen omdat dan wellicht het pover geboekte resultaat te niet gedaan zou worden.

Zo restte mij niets dan de berusting in het feit dat ik voortaan nog niet meer in een perzik zou kunnen happen, een tomaat zelfs omzichtig moest benaderen en mijn appels als een tandeloze oude man steeds maar weer eerst met een schilmes te lijf moest gaan om ze te laten verworden tot hapklare brokken. Daarbij had ik gelukkig de troost, dat ik me voor de rest met een goede gezondheid mocht prijzen. Maar toch er heerste onvrede met de situatie.

Via een kennis werd ik gewezen op de chiropractie. Zelf was ze met geheel andere klachten bij de Rugkliniek in Heerlen terecht gekomen en ze was uiterst tevreden over het resultaat. Gezien mijn onvrede en het berustende uitgangspunt van ‘als het niet baat dan schaadt het ook niet’ heb ik de stap naar de chiropractor genomen.

Bij het intakegesprek werd er op gewezen dat met betrekking tot mijn klacht het te verwachtte resultaat niet aan te geven was. Doelstelling van dhr. Zvekich bij de start van de behandeling was tweeledig, namelijk mij weer in een appel te laten bijten en mij mijn blaasmuziekbeoefening weer toegankelijk te maken. Deze laatste doelstelling heb ik zelf nooit onderschreven omdat ik gaandeweg (inmiddels blaas ik al meer dan tien jaar niet meer) zoveel vrije tijd in andere hobby’s heb gestoken dat ik weer voor moeilijk te maken keuzes zou komen te staan. Over de eerste doelstelling had ik sowieso al de nodige reserves. Toch ben ik zoals gezegd nogal gereserveerd maar natuurlijk wel positief gestemd in behandeling gegaan.

Nu -een half jaar later en een dozijn behandelingen verder- is het mij dan ook een bijzonder groot genoegen geweest dat ik al happend in een niet tot hapklare brokken verworven appel de behandelkamer binnen kon stappen, waarbij ik verder het volste vertrouwen er in heb gekregen dat indien gewenst ook de blaasmuziekbeoefening voor mij weer toegankelijk zou kunnen worden.

Ik dank dan ook Dhr. Zvekich voor zijn persoonlijke benadering en de deskundige wijze waarop hij mijn klacht de wereld uit heeft geholpen, maar vooral ook voor het vertrouwen dat ik door hem in een mij tot dan toe niet bekende methode van behandeling van het menselijk lichaam heb gekregen.

Oirsbeek, maart 2007.