Chiropractor in Heerlen voor rug, nek en gewrichtsklachten

Onze dochter Charlotte, 10 jaar, is onder behandeling bij mw. Nilsen. Ze had regelmatig last van forse driftbuien. Haar oma is ook in behandeling bij mw. Nilsen en zij bracht dat, een keer tijdens de behandeling, terloops te sprake. Mw. Nilsen dacht wel dat ze Charlotte zou kunnen helpen.

En zo geschiedde. We maakten een afspraak voor een 1^e consult.

Bij onderzoek bleek dat Chalotte flinke blokkades in nek en rug had. Hier wordt ze inmiddels voor behandeld en de klachten zijn ook al fors minder geworden en Charlotte zit al lekkerder in haar vel.

Ook is mw. Nilsen hartstikke aardig en lief. Charlotte gaat er graag heen, ook al is het voor ons telkens een uur rijden. We vinden mw. Nilsen de beste chiropractor die een kind zich wensen kan.

Namens familie Vaessen:

Charlotte Vaessen uit Venlo-Blerick

Geboorte datum: 19-05-1997.

Graag wil ik iets kwijt over de behandeling in Chiropractie Rugkliniek Heerlen.

In het najaar van 2007 struikelde ik, tijdens een Rome-reis, over de Romeinse keien, waarbij een enkelband scheurde. De enkelband werd gedurende een paar weken stevig ingetapet. Om de verzwikte enkel zoveel als mogelijk te sparen hinkelde ik overwegend op het gezonde been. In november kreeg ik ernstige lage rugklachten als gevolg van deze asymmetrische belasting. Rechtop zitten was pijnlijk. Sokken aantrekken en voetverzorging ging beslist niet meer. Autorijden en het werken in mijn groentetuintje kon ik vergeten. Pas na 2 maanden consulteerde ik de huisarts omdat ik redeneerde dat de klachten vanzelf over zouden gaan als de enkel hersteld was. Nee dus.

De huisarts verwees me naar de fysiotherapeut, die me masseerde en onder stroom zette. De behandeling zette geen zoden aan de dijk. Bij een derde bezoek aan de huisarts, die aangaf dat hij voor dit soort klachten geen afdoende remedie had, vroeg ik nadrukkelijk naar alternatieve behandelingswijzen. (geen Bach, aroma of andere glazen bol of wichelroede-praktijken). Het werd dus Chiropractie. In een uitgebreide intake kreeg ik in gewone mensentaal uitleg over wat Chiropractie is, hoe het werkt, wat de basis van deze geneeswijze is en hoe de prognose er in mijn situatie er uit ziet. Waarom deze behandelwijze alternatief genoemd wordt begrijp ik nog steeds niet zo goed: ze maakt, net als de regulaire geneeskunst, gebruik van medisch-wetenschappelijke kennis en inzichten.

De chiropractor startte met twee behandelingen per week, die al na twee weken duidelijke verlichting brachten. Na 2 maanden was ik praktisch klachtenvrij. Nu, na een half jaar, krijg ik een “onderhoudsbeurt” om de twee maanden en ben volledig bevrijd van mijn lage rugpijn. Ik weet nu ook wat het voor de levenskwaliteit betekent als je de tuin kunt omspitten, je voeten wassen, op een ladder klimmen of doodgewoon zonder ingewikkelde toeren in je broek stappen.

Met dank,
Cor de Hoon

Onze eerst kennismaking met Chiropractie Rugkliniek Heerlen was in januari 1996. Onze dochter Seline was net geboren na een zeer voorspoedige zwangerschap en eigenlijk ook een heel voorspoedige bevalling (vacuümverlossing). Ondanks dat ik bijna 42 weken zwanger was geweest, woog ze toch “slechts” 2650 gram. Maar alles was gecheckt en ze was gezond. Het viel ons wel op dat ze wel erg veel huilde, onze oudste zoon (toen 4 ½) was altijd een erg gemakkelijke en rustige baby geweest dus dat was wel even een verschil. Al na een paar dagen hebben we een draagzak gehaald, het huilen ging me door merg en been en eenmaal in de draagzak huilde ze niet meer. Ik deed dan ook werkelijk alles met Seline in de buidel. Seline vond het blijkbaar heerlijk, ze sliep en eerlijk gezegd vond ik het meestal ook wel fijn. Als ik haar toch even in de box of in het bedje moest leggen, begon het gehuil en dan pakte ik haar maar weer op om van het gehuil af te zijn. Het commentaar van de “buitenwereld” was dat ik mijn kind verwende, maar alleen in de draagzak was ze tevreden en huilde ze niet.

Voor onze beide zwangerschappen waren we naar Sietske van Leeuwen geweest voor een cursus “samen bevallen”. Een paar weken na de bevalling zijn we uiteraard onze dochter gaan laten kijken, en Sietske “voelde” blijkbaar meteen, toen ze Seline in haar armen had, dat er iets “mis” was. Ze vroeg ons om de volgende middag terug te komen, en na een kort “onderzoekje”stuurde ze me door naar Trine Nilsen. Toen Trine haar onderzocht had, bleek dat ze inderdaad een blokkade in haar nekje had. Nogal logisch dat ze steeds huilde als ze plat op haar rugje lag, en niet in de draagzak (dan had ze geen pijn want dan was er geen druk op haar nek). Na een paar behandelingen was het al duidelijk merkbaar. We vonden het echt een wonder wat Trine bij Seline heeft gedaan.

Door Seline zijn we dus bij Chiropractie Rugkliniek Heerlen terecht gekomen. Roel, mijn man, had al twee keer een Hernia gehad en was hieraan al twee keer geopereerd in 1992 en 1995. Ook mede omdat zijn grootste hobby hardlopen is, is het voor hem van cruciaal belang om zijn rug heel verstandig te gebruiken en te onderhouden. Daarom gaat hij sinds 1996 naar Trine voor het “onderhoud” van zijn zwakke rug. Sindsdien gaat het prima, hij loopt dan wel geen hele marathons meer maar wel gemiddeld 4 x per week.

Toen Roel een keer in de wachtkamer zat, viel zijn oog op een verhaal over een meisje van een jaar of 7-8, dat wel erg veel overeenkomsten had met onze zoon Niels. Niels was toen 7 jaar. Groep 1 had hij al overgedaan, omdat hij totaal niet lekker in zijn vel zat. Hij was een “einzelgänger”, hij vond het prachtig om in een hoekje te “lezen” (lees kijken, lezen kon hij niet), maakte wel al best moeilijke rekensommetjes voor een 6-jarige, liet zich alles door andere kinderen afpakken (ging er nooit achter aan, pakte gewoon iets anders), was vreselijk bang voor water (zwemles was een ramp), fietsen zonder zijwielen durfde hij niet, de grove motoriek was heel slecht ontwikkeld. In de klas nam hij nooit initiatief om iets te doen, en dat baarde de juffen zorgen.

We hadden al van alles gedaan om zijn ontwikkeling te bevorderen, o.a. edu-kinesiologie en fysiotherapie. Beiden hadden wel een beetje resultaat maar uiteindelijk niet het resultaat wat we graag wilden.

Niels is geboren na een zeer moeizame bevalling, met uiteindelijk een (spoed)keizersnee. In eerste instantie ging het even niet goed met hem, maar toen ik hem voor het eerst zag (dat was wel de volgende dag) was het een prachtige baby. Niels dronk goed en groeide als kool. Met zijn ontwikkeling was hij wel wat langzaam, maar ja geen zorgen, alles op zijn tijd. Kruipen heeft Niels nooit gedaan en toen hij een maand of 16 was, liep hij. Alleen was het een probleem als hij viel, dat hij niet zelf op kon staan. Hij stond en liep ook niet erg stevig, was ontzettend bang. Dat bange zagen we later terug in heel veel dingen.

Inmiddels ging hij naar groep 3 en wij maakten ons wel erge zorgen gezien het verloop van de 3 kleuterjaren. In augustus hebben we de eerste afspraak gemaakt bij de Rugkliniek. Het is misschien heel vreemd, maar ik was blij dat de chiropractor “iets” had gevonden. Niels had namelijk een blokkade in zijn nek en dat kon heel goed verholpen worden. De chiropractor begon aan de behandeling. Niels vond het in het begin wel een beetje eng.

Op school had ik niet gezegd dat we bij de Rugkliniek in behandeling waren, misschien omdat ik (nog) niet overtuigd was, dat het ook resultaat opleverde. Een week voor de herfstvakantie kreeg Niels een briefje mee naar huis, dat de juf ons wilde spreken. We gingen naar dit gesprek en we dachten allebei dat het dus totaal niet ging met Niels in groep 3. Toen we binnenkwamen, was het eerste wat de juf ons vroeg: Wat is er eigenlijk met Niels gebeurd? Nog steeds wisten we niet waar ze naar toe wilde met haar vraag. Ze had Niels aan het begin van het schooljaar bij de leerlingen ingedeeld die heel intensieve begeleiding van de leerkrachten nodig hadden, maar het bleek dat hij letterlijk door de leerstof vloog. Er waren al heel veel kinderen die al konden lezen voor ze naar groep 3 gingen. Ik was al blij dat Niels zijn eigen naam kon schrijven. Met Kerst zat Niels in het “beste” groepje van de klas (lees: het meest zelfstandige) en met overgang maakte hij al opdrachten uit boekjes van groep 5!!!!. De rapporten hebben we uiteraard ook steeds aan de chiropractor laten zien en hij was natuurlijk ook trots.

Niels zit nu op de middelbare school en het gaat nog steeds goed met hem, we komen elk jaar even terug voor een check.

De enige van ons gezin, die nog niet bij de Rugkliniek was geweest, was ikzelf. Tot dit jaar. Ik had een tijdje niet gesport en toen kwamen een paar collega’s met het idee om te gaan joggen. Dat leek me een leuk idee en zo ben ik in maart begonnen. Natuurlijk had ik bij de eerste training erge spierpijn, maar dat had iedereen. Echter, terwijl de anderen al na een week (of twee) spierpijnvrij waren, had ik nog steeds pijn, het werd eigenlijk erger i.p.v. minder. Toch dacht ik, gewoon doorgaan dan gaat het van zelf beter, maar ben uiteindelijk gestopt na 6 weken. Ik kon bijna niet meer “normaal” lopen. Ik dacht, als ik het maar een maand of twee rustig aan doe dan gaat die pijn vanzelf wel over. Hmmm, dat was dus niet zo.

In augustus ben ik toch maar eens naar de huisarts gegaan, en die heeft me doorgestuurd naar de fysiotherapie. Ik heb 8 weken lang oefeningen gedaan, maar ik kwam geen steek verder. Toen hebben ze foto’s gemaakt van mijn rug en heupen: de uitslag, beginnende artrose voornamelijk in de heupen. Als je (pas) 41 jaar bent, is dit niet echt leuk zo’n mededeling. Artrose dus, slijtage, ik moest in beweging blijven en meer konden ze niet doen. Daar moest ik het maar mee doen!

Roel had al eens eerder gezegd, ga eens naar Trine Nilsen en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan. Ook nadat ik op Internet een verhaal had gelezen van een meneer die ook artrose heeft. Ik dacht nog: baat het niet, schaadt het niet. Ik kwam bij dr. Lewis en hij heeft de foto’s opgevraagd. Hij heeft me duidelijk laten zien dat er inderdaad artrose te zien was, maar hij was ervan overtuigd dat het grootste deel van mijn klachten kwam van mijn “scheve” rug. Ik ben pas een paar weken in behandeling en ik zal de adviezen van dr. Lewis zo goed mogelijk proberen op te volgen. Nu probeer ik in beweging te blijven door te wandelen, rustig aan, alles met mate. Ik werk 2 ½ dag, administratieve functie, en probeer nu bijv. eens wat vaker naar de printer te lopen om zo kort mogelijk achter elkaar te zitten. Ik merk dat de “hele” dag zitten inderdaad funest is voor je rug. Als het een beetje meezit, kan ik volgend voorjaar weer (heel voorzichtig) met joggen beginnen. Die hoop had ik eigenlijk al opgegeven, maar het allerbelangrijkste doel is dat de pijn zodanig afneemt dat ik er niet de hele dag aan “herinnert” wordt.

Ik hoop dat het duidelijk is, wat Chiropractie Rugkliniek Heerlen voor ons gezin heeft betekend en nog steeds betekent. Ik hoop dat iedereen die dit leest ervan overtuigd is dat de chiropractoren natuurlijk geen ijzer met hun handen kunnen breken, maar dat er met Chiropractie hééééél vééééél mogelijk is. Wat ik jammer vind, is dat nog steeds niet bij de mensen bekend is wat een chiropractor voor iemand kan betekenen, en dat men vaak pas bij Chiropractie terecht komt, als er al vele stations in de reguliere geneeskunde gepasseerd zijn.

Roel, Monique, Niels en Seline Hendriks.

Vanaf januari 2005 heb ik kennis gemaakt met Chiropractie. Sindsdien loopt Chiropractie als een rode draad door mijn leven en zou ik niet weten wat ik zonder die behandelingen zou moeten beginnen.

Bekkenwringing: .
Na jaren knagende rugpijn te hebben, ging ik in oktober 2004 helemaal door mijn rug.
Ik kon bijna niet zitten, lopen, staan, liggen ging enigszins als ik maar niet wilde bewegen.
Na een paar bezoekjes aan mijn huisarts werd ik door verwezen voor fysiotherapie. Daar werd gezegd dat ik een bekkenwringing had.
Na 2 maanden was ik nog niets verder, iedere keer als ik voor een behandeling bij de fysiotherapeut was geweest werden mijn bekken recht gezet maar voordat ik thuis was, was het weer hetzelfde liedje. Waren mijn bekken weer verschoven en had ik niks aan die behandeling gehad.

In januari 2005 vroeg een oud-collega aan mij waarom ik niet naar een Chiropractor met mijn klachten ging. Deze raad heb ik toen opgevolgd en ben naar de Chiropractie praktijk te gegaan.
Daar werden mij de eerste keer heel veel vragen gesteld en werd ik heel goed onderzocht.
Als uitslag kreeg ik te horen dat ik een bekkenwringing had maar dat mijn rug daar boven ook helemaal scheef stond, en dat was ook de reden was waarom de behandeling bij de fysiotherapeut niet lang genoeg hielp.
De fysiotherapeut zette mijn bekken wel goed maar daar boven was het nog steeds scheef en zodoende werden mijn bekken weer uit elkaar gewrongen.  Dus wilde ik resultaat boeken met de behandelingen voor mijn bekken moest mijn rug naar boven toe ook goed gezet worden.
Deze behandeling heeft mijn chiropractor toen ook gestart.
Bij deze behandelingen heb ik ook heel veel pijn gehad, maar dat was wel te begrijpen want mijn rug moest een hele andere stand en houding gaan krijgen, want die “scheve toren naar boven, moest weer recht gezet worden”. En zolang die rug scheef stond konden mijn bekken ook niet recht blijven zitten, alles werd gewoon zodoende van de plaats geduwd.
Dit ging helaas wel gepaard met eerst iedere dag en daarna afbouwend naar 1 á 2 / 3 keer per week een behandeling. Nu zit ik, als alles rustig is, op ongeveer 1 keer in de 6 á 8 weken een controle behandeling. Naast deze behandeling moest ik zelf ook heel goed meewerken met oefeningen thuis doen, zwemmen enz. om mijn rug weer stabiel en sterk te krijgen.
Deze behandeling is te vergelijken met een controle bij de tandarts, blijf ik die controles niet doen loop ik het risico dat mijn rug weer langzaam in de oude stand (scheef dus) gaat staan met alle gevolgen van dien, zodat ik weer van voor af aan kan beginnen.

Hielspoor: .
In die periode dat ik bij de chiropractor in behandeling was had ik ook heel veel last van hielspoor aan een voet.  Hiervoor was ik al lang in behandeling bij een podotherapeut.
Daar moest ik maar iedere keer op het spreekuur komen en er werden maar steeds (dure) nieuwe steunzolen gemaakt. Daarbij mocht ik geen slippers, gezondheidsklompen, of sandalen dragen. Het mochten alleen dichte vaste schoenen zijn.
Ondanks dat dit moeilijk op mijn werk (zweminstructrice) te doen was hield ik mij daar ook strikt aan.
Maar niets hielp. Totdat ik voor mijn rug op controle ging bij mijn chiropractor.
Deze zag aan mijn lopen dat er iets was met mijn voet en vroeg wat eraan scheelde.
Ik heb hem toen het verhaal verteld, over hielspoor, steunzolen enz., maar dat het niet hielp.
Mag ik eens kijken vroeg hij.
En ja hij heeft toen een paar behandelingen aan mijn voet gedaan en er was meteen verbetering in.
Van toen af ben ik nooit meer naar de podotherapeut hoeven terug te gaan en heb ik van mijn voet geen last meer.

Nekhernia: .
In de loop van 2005 kreeg ik last van pijn in mijn schouder en tintelen in mijn vingers.
Na alweer de nodige huisarts bezoekjes werd ik voor onderzoek door verwezen naar het ziekenhuis.
Eerst werd er gedacht aan een carpaletunnelsyndroom.
Na enige weken met een brace en/of mitella om te lopen en werken (zodat die pols/arm/schouder rust kreeg) kwam uit de bus dat mijn klachten niet van een carpaaltunnelsyndroom kwamen en werd ik weer naar het ziekenhuis gestuurd.  Daar werd een nekscan gemaakt.
Bij de uitslag kreeg ik te horen dat ik een nekhernia had, maar dat ik maar over een jaar eens zou terug komen omdat de meeste nekhernia’s vanzelf zouden over gaan.  Zo niet dan zou er vermoedelijk een nekhernia operatie volgen.  Inmiddels had ik al geen gevoel meer in 3 van de 5 vingers aan die hand en kon ik die arm en vingers bijna niet meer gebruiken.
Weer kwam ik voor controle bij mijn chiropractor en omdat ik radeloos was vertelde ik weer mijn verhaal.  Hij vroeg of hij de cd van de nekscan mocht zien (deze had ik in het ziekenhuis gevraagd) en is met de behandeling begonnen.
Niet te geloven maar na 1 à 2 behandelingen waren mijn vingers al beter en kon ik weer kleine dingetjes oprapen.  Daarna heeft hij gewoon iedere keer als ik op controle kwam mijn nek behandeld op nekhernia en het gaat op het moment prima.  Met deze nekklachten ben ik dus ook niet meer naar het ziekenhuis hoeven teruggaan en vooral niet geopereerd hoeven te worden.

Whiplash: .
In augustus 2008 heb ik weer pech gehad.  Tijdens mijn werk (zweminstructrice) kreeg ik een voet van een kind in mijn gezicht.  En ben dan ook naar de huisarts gegaan met de klachten van; hoofdpijn – duizeligheid – vermoeidheid – concentratiestoornis – geheugenstoornis – veel transpiratie aanvallen – zwaar gevoel in de armen en benen – wazig zien – niet tegen lawaai en licht kunnen – pijn achter de oogkasten – geen gesprek kunnen voeren en of volgen bij achtergrond lawaai – het gevoel dat je naar een film zit te kijken en er eigenlijk niet bij hoort enz…
Hier kreeg ik te horen dat ik vermoedelijk een scheurtje in het neusbeen had en iets van hersenschudding.
Het zou niet nodig zijn om van de neus een foto te maken omdat het toch vanzelf moest genezen. Ik zou maar een paar dagen rustig aan doen en dan gewoon paracetamol slikken en de schouders er eens onder zetten want ik had volgens hem al eens voor hetere vuren gestaan.
Na 3 weken en nog zeker 5 keer in contact te zijn geweest met mijn huisarts heb ik op aandringen van mijzelf een verwijzing voor een neuroloog gekregen.  Hier kwam ook hersenschudding als uitslag, en als ik over ?????? tijd nog last had moest ik maar eens terug komen.

Maar mijn klachten gingen niet over en na 4 weken thuis te liggen en ziekgemeld te zijn, moest ik op controle bij de bedrijfsarts.  Na een paar vragen gesteld te hebben aan mij vroeg hij of er al iemand naar mijn nek gekeken had. Nee dus.  Na een klein onderzoekje zei hij dat hij mij wilde adviseren om eens naar de chiropractor te gaan om mijn nek eens te laten nakijken want hij had een vermoeden dat mijn klachten vanuit mijn nek kwamen en dat het niet kon dat er na zolange tijd nog geen verbetering was in de toestand door hersenschudding.
Zo gezegd zo gedaan. Die zelfde dag heb ik nog een afspraak gemaakt (en zelfs al een behandeling gehad), bij de chiropractor. Na het gebruikelijk gesprek en onderzoek werd voor hem al heel snel duidelijk dat ik een Whiplash klasse II had. Na een paar behandelingen heeft hij mij ook naar een fysiotherapeut verwezen, waar ik nu ook in behandeling ben.
Mijn chiropractor en fysiotherapeut werken heel nauw samen en hebben onderling contact over hun patiënten. Dus de één weet heel goed wat de ander doet of gedaan heeft en dit overleg komt de behandelingen alleen maar ten goede.

Rughernia: .
Alsof dit verhaal over mijzelf nog niet genoeg is kreeg mijn dochter (toen 14 jaar) eind 2004 flinke rugklachten.  Bij een jaarlijks uitstapje was zij in het bij zijn van onszelf door haar rug gegaan. Dit gebeurde bij het afstappen van een trapje.
Bij de nodige huisartsbezoekjes kregen we maar steeds te horen dat het wel over ging.  En omdat dat in die periode van mijn rugklachten was werd er zelfs gezegd dat het daar aan lag. Omdat mijn dochter zodoende thuis veel over rugpijn zou horen vertellen zou zij dat ook hebben. Onze huisarts wilde haar zelfs zenuwtabletjes voorschrijven omdat het volgens hem tussen haar oren zat. Dit hebben wij als ouders gelukkig niet toegestaan omdat wij ervan overtuigd waren dat onze dochter echt rugpijn had.
Maart 2005 ging ik haar op een dag op school afhalen en ik zag haar strompelend met haar schooltas en één been achter zich aanslepend huilend naar mij toe komen.  Mam het gaat echt niet meer, ik kan niet meer zei ze. Vandaar uit hebben we gebeld met mijn chiropractor en konden meteen langskomen.  Na een onderzoek en foto’s gemaakt te hebben, kwam er als uitslag “rughernia”.  Wat waren wij blij met deze slechte uitslag, alleen maar al dat we nu eindelijk wisten wat ze had en dat het vooral geen aanstellerij was wat steeds gezegd werd.
De eerste tijd mocht zij alleen maar liggen of kleine stukjes lopen maar vooral niet zitten. Ze moest zelfs liggend in mijn auto vervoerd worden van en naar de praktijk. Na een paar weken behandelen en rusten en daarna zelf oefeningen doen ging het langzaam beter en op het moment is het zelfs zo goed dat ze als student een bijbaantje in de horeca heeft. Wel is ze nog steeds voor onderhoud in behandeling bij de chiropractor.

Naast het goed doen van de chiropractie behandelingen is er heel veel geld onnodig aan ziekenhuizen, fysiotherapie, podotherapie, huisarts bezoeken, thuis zijn en niet kunnen werken enz. uitgegeven voor mij.  Als er eerder een verwijzing was geweest naar de chiropractor was er veel geld gespaard gebleven. Dus alles samen gevat kunt u zich voorstellen dat mijn leven zonder chiropractie er heel anders en vooral ongelukkiger en ongezonder zou uit zien.
Ik hoop dat ik ook voor altijd de kans zal behouden om chiropractie behandelingen te kunnen blijven krijgen, zodat ik mijn lichaam door onderhoudscontrole behandelingen in conditie kan behouden en verbeteren.

Maria Vanwersch-L’homme

Op 56-jarige leeftijd werd ik plotsklaps geconfronteerd met een afwijking van mijn linker kaakgewricht. Wat vooralsnog een hinderlijk iets leek, bleek zich allengs toch te ontwikkelen tot een afwijking met grotere gevolgen. Niet dat mijn gezondheid op welke manier dan ook in gevaar zou zijn, maar toch.

Geconsulteerde tandarts was op voorhand al zeer pessimistisch over een eventueel herstel en de geraadpleegde kaakchirurg kon ook geen soelaas bieden. Gevolg van één en ander was dat ik – ondanks het feit dat ik met deze afwijking wel zoals men wel zegt honderd jaar zou kunnen worden – echter wel gedwongen was mijn hobby’s die ik al jaren fanatiek beoefende, stop te zetten. Ontzettend jammer vond ik het dat ik mijn euphonium niet langer kon blazen. Echter via collega blazers werd ik gewezen op bepaalde fysiotherapeuten welke wellicht zouden kunnen helpen. De toegepaste behandelingen boden echter maar een gedeeltelijke oplossing en bovendien de waarschuwing om vooral niet alsnog de blaasmuziek te gaan beoefenen omdat dan wellicht het pover geboekte resultaat te niet gedaan zou worden.

Zo restte mij niets dan de berusting in het feit dat ik voortaan nog niet meer in een perzik zou kunnen happen, een tomaat zelfs omzichtig moest benaderen en mijn appels als een tandeloze oude man steeds maar weer eerst met een schilmes te lijf moest gaan om ze te laten verworden tot hapklare brokken. Daarbij had ik gelukkig de troost, dat ik me voor de rest met een goede gezondheid mocht prijzen. Maar toch er heerste onvrede met de situatie.

Via een kennis werd ik gewezen op de chiropractie. Zelf was ze met geheel andere klachten bij de Rugkliniek in Heerlen terecht gekomen en ze was uiterst tevreden over het resultaat. Gezien mijn onvrede en het berustende uitgangspunt van ‘als het niet baat dan schaadt het ook niet’ heb ik de stap naar de chiropractor genomen.

Bij het intakegesprek werd er op gewezen dat met betrekking tot mijn klacht het te verwachtte resultaat niet aan te geven was. Doelstelling van dhr. Zvekich bij de start van de behandeling was tweeledig, namelijk mij weer in een appel te laten bijten en mij mijn blaasmuziekbeoefening weer toegankelijk te maken. Deze laatste doelstelling heb ik zelf nooit onderschreven omdat ik gaandeweg (inmiddels blaas ik al meer dan tien jaar niet meer) zoveel vrije tijd in andere hobby’s heb gestoken dat ik weer voor moeilijk te maken keuzes zou komen te staan. Over de eerste doelstelling had ik sowieso al de nodige reserves. Toch ben ik zoals gezegd nogal gereserveerd maar natuurlijk wel positief gestemd in behandeling gegaan.

Nu -een half jaar later en een dozijn behandelingen verder- is het mij dan ook een bijzonder groot genoegen geweest dat ik al happend in een niet tot hapklare brokken verworven appel de behandelkamer binnen kon stappen, waarbij ik verder het volste vertrouwen er in heb gekregen dat indien gewenst ook de blaasmuziekbeoefening voor mij weer toegankelijk zou kunnen worden.

Ik dank dan ook Dhr. Zvekich voor zijn persoonlijke benadering en de deskundige wijze waarop hij mijn klacht de wereld uit heeft geholpen, maar vooral ook voor het vertrouwen dat ik door hem in een mij tot dan toe niet bekende methode van behandeling van het menselijk lichaam heb gekregen.

Oirsbeek, maart 2007.

Geachte mevrouw Nilsen,

Hierbij stuur ik u het verhaal van mijn zoon Wouter. Wouter is met een tangverlossing geboren, als een goed gezonde flinke knul van 3735 gram en 50cm. Toen Wouter een peuter was, werd zijn eetlust steeds slechter. Zo slecht, dat hij op een gegeven moment eigenlijk vrijwel geen middageten meer at. Na heel wat doktersbezoeken werd mij duidelijk gemaakt, dat iedere peuter dit heeft en dat ik een overbezorgde moeder was. Maar ondertussen duurde dat slechte eten wel al 2 jaar. Wouter was intussen een heel klein en mager mannetje geworden. Toen Wouter 4 jaar werd, was hij 1.01m en woog net 16 kg.

Daar mijn zus ook in behandeling was bij mevrouw Nilsen, en ook in de klapper gelezen had, zag ze dat mevrouw Nilsen ook kinderen met eetproblemen behandelde. En daar ik alles al had geprobeerd, was dit mijn laatste mogelijkheid. En wat bleek, Wouter was helemaal scheef, waarschijnlijk van de bevalling, en dat was waarschijnlijk een van de redenen van zijn slechte eetlust. Na een behandeling of 5, werd zijn eetlust gelukkig weer een stuk beter. Nu, een half jaar later, is Wouter 7cm gegroeid en dik 2 kilo bijgekomen, en een gezonde kleuter die nu normaal eet.

Mevrouw Nilsen tot zover al heel hartelijk dank.

Mijn ervaring met chiropractie is geweldig. Na jaren pijn in de rug, in 2 ziekenhuizen onderzoeken te hebben gehad, en een Natuurarts, heeft niemand me van de pijn af kunnen helpen, alleen Trine Nilsen.

In de zomer van 1994 werd de pijn zo erg, dat ik niks meer kon. Niet zitten of lopen, alleen plat op bed liggen. De huisarts zei hernia. Na 3 weken op bed te hebben gelegen zonder verandering, hoorde ik van mijn zus over Trine Nilsen. Ik heb gelijk een afspraak gemaakt en kon over 2 dagen al naar haar toe.

De reis was heel pijnlijk van Baarlo naar Heerlen in de auto, bij Trine Nilsen binnen gestrompeld. Ik kon wel gillen van de pijn. Na foto´s te hebben gemaakt heeft ze een behandeling gegeven. Ik voelde me al een stuk beter erna, en de pijn was al minder. Na 2 keer te zijn behandeld was ik helemaal pijnvrij, nu ga ik nog om de 6 a 8 weken voor een behandeling. Ik ben huisvrouw en ik doe weer alles, bukken en zuigen en heb nergens geen last meer van, dankzij Trine Nilsen.

Mevrouw Berkers, 59 jaar           Baarlo, 20 januari 1997

Al meer dan 20 jaar heb ik last van mijn onderrug. Mijn huisarts zei toen dat mijn rug versleten was en ik kon hooguit fysiotherapie laten doen. Ik heb toen ook meerdere behandelingen gehad, maar het werd er niet beter door en moest er toen maar mee leren leven. In mei 2011 ging ik door mijn rug, had pijn vanaf mijn linker onderrug tot in mijn rechterlies. Mijn zoon was bij Chiropractie Rugkliniek in behandeling (inmiddels pijnvrij) met dezelfde klacht. Hij raadde mij dan ook aan het ook eens te proberen. In eerste instantie was ik sceptisch. Ondanks dat de chiropractor mij gerust stelde, vroeg ik me toch af: hoe kan dat gekraak op een raar klappend bed mij helpen?

Na de eerste behandeling heb ik flinke pijn gehad, daarna minder. Na 4 behandelingen was de pijn, die ik recent gekregen had, weg. Nu ging de chiropractor mij voor mijn (oude) pijn behandelen, hij zag het wel zitten! Maar iets, waar je al zolang last van hebt, is niet zo gauw weg, als dat sowieso zou kunnen.
Volgens de chiropractor dronk ik ook te weinig water, mijn gewrichten waren aan het uitdrogen! Ik ben nu 10 behandelingen verder, heb een maand minimaal 1 liter water per dag gedronken en heb sinds 4 dagen GEEN PIJN meer!!! De chiropractor voelde dat meteen, volgens hem was mijn rug soepel. Ik ben vanmorgen weer moeiteloos uit bed gestapt en heb me zonder pijn de panty’s aangetrokken. Ik ben nu 68 jaar en  Ik ben mijn zoon, maar zeker Milan heel dankbaar!!! Ik vind het erg, dat niemand mij eerder naar de Chiropractie Rugkliniek gestuurd heeft.

Mevr. A. Cremers
Landgraaf

Al jaren kamp ik met lage rugpijn. Als ik van een stoel af moest komen, moest ik mezelf eerst voldoende naar voren duwen over de zitting van de stoel. Met veel moeite kon ik dan, steunend op mijn armen overeind komen. Het zal de leeftijd wel zijn, ga je snel zelf denken. Ook de huisarts bood geen passende behandeling: ik kreeg keer op keer pijnstillers voorgeschreven en een verwijzing naar de fysiotherapeut. Dat heb ik ook een aantal keren geprobeerd, maar door de behandeling bij de fysiotherapeut werden mijn klachten alleen erger.

Doordat mijn dochter, kleindochter en achterkleindochter al een paar jaar in behandeling zijn bij Rugkliniek Heerlen werd ik toch nieuwsgierig of chiropractie mij ook zou kunnen helpen. Omdat ik op een gegeven moment de hele dag en nacht rugpijn had, heb ik uiteindelijk ook de stap gezet.

Ik ben nu anderhalve maand in behandeling bij mevrouw Nilsen. Het is een wonder: ik sta nu in één keer op van een stoel/bank! Ik hoef mezelf niet eerst vooruit te duwen en dan steunend op mijn armen overeind te komen. Ook heb ik niet meer de hele dag last van mij rug. Ik ben heel dankbaar dat ik me weer zo goed voel dankzij chiropractie!

Mevr. N. Bijsmans-Degenkamp (87 jaar)
Heerlen