Meer verhalen van patiënten

Ik, Jo Aelmans, 52 jaar oud, ben van mening dat chiropractie een niet te missen schakel is in de geneeskunde.

Als actief fietser ben ik anderhalf jaar geleden in aanraking gekomen met chiropractie.
Zonder chiropractie zou ik wellicht niet meer kunnen fietsen op het huidige niveau. Fietsen is voor mij de uitlaatklep en ik vind hier mijn geestelijke ontspanning. Zeker na de periode waarbij ik thuis was t.g.v. een burn-out.

Hier mijn verhaal:
Vier jaar geleden kreeg ik klachten aan de linkerheup. Op advies van de huisarts ben ik in behandeling gegaan bij de fysiotherapeut. Constatering: heupgewricht geen probleem. De klachten verdwenen, echter maar voor korte tijd.
In deze periode zijn ook foto’s gemaakt van het heupgewricht en wervelkolom. Constatering: Alles oké met wervelkom en heupgewricht.
Nadien ben ik overgestapt naar een andere fysiotherapeut. Constatering: heupgewricht staat verdraaid t.o.v. de wervelkolom (links naar achteren). Door correctie, rechtzetten van heupgewricht, zijn klachten verholpen, maar bleven met een frequentie van 4-5 weken terug komen. M.a.w. telkens corrigeren van heupgewicht.
Bij de overstap naar een andere fysiotherapeut in dezelfde praktijk werd naast het telkens corrigeren ook aandacht besteed aan het masseren van bilspieren en aansterken van de rugspieren.
De klachten werden steeds heftiger. Het plezier aan fietsen was al lang verdwenen.
Besloten werd om de behandeling te verplaatsen naar chiropractie.
Tijdens het intake onderzoek bleek dat:
– op de foto’s duidelijk is te zien dat het onderste deel van de wervelkolom verdraaid staat. M.a.w. het is logisch dat het heupgewricht telkens scheef gaat staan.
– de wervelkom op 2 plaatsen vast zit. In het bekken en halfweg de wervelkolom.

Tijdens de behandeling (±10 keren) werden de vastzittende gedeelten losgemaakt en de heup komt hierdoor weer goed te staan t.o.v. de wervelkolom. Het fietsen gaat weer een stuk beter. Wat nog problemen geeft zijn de spieren rondom de wervelkolom (onderrug en middenrug).
In overleg werd besloten om z.s.m. te beginnen met sportmassage. Tijdens één periode hebben dus zowel chiropractie als sportmassage behandelingen plaatsgevonden.
Geleidelijk zijn de behandelingen chiropractie afgenomen tot op onderhoudbasis ( 1 x per 3 maanden). De sportmassage heeft nog ½ jaar plaatsgevonden voordat uiteindelijk alle klachten zijn verholpen.
Zonder enige beperking heb ik in september de Mont Ventoux bedwongen. M.a.w. het fietsplezier is weer volledig terug.

Conclusie:
In de schakel: ziekenhuis/huisarts – fysiotherapeut – sportmassage ontbreekt gewoon de chiropractie. Alles is te herleiden naar de wervelkolom en chiropractie is hier de deskundige. Duidelijk is mij geworden dat bij een blessure meerdere schakels vaak noodzakelijk zijn. Ieder op zijn eigen vakgebied maar wel in samenwerking.

Met dank aan dhr. M. Zvekich van Chiropractie Rugkliniek Heerlen

Jo Aelmans

Op een ochtend werd ik wakker met heel erge pijn in mijn linkerhand, vooral de muis van de hand.

Toen gingen al mijn vingers erbij tintelen, ook aan dezelfde hand. De pijn had ik de hele dag en´s nachts nog tien keer erger. Ik kon geen vlees snijden, geen dop op de stift terug doen. Ik kon heel veel dingen niet meer.

Na twee weken ging ik naar de huisarts. Hij dacht aan tunnelsyndroom. Drie weken verder kon ik terecht bij de neuroloog. Ik heb een gesprek gehad en oefeningen moeten doen. Hij zei:” voor 90% zeker tunnelsyndroom, het beste is niet te lang wachten en er aan laten helpen.” Twee weken verder was ik in het ziekenhuis. Maar gelukkig een zeer alerte verpleegster zei: “ik wil toch nog even de stroomschokjes op uw vingers zetten en de uitslag afwachten.”

Wat denk je: geen tunnelsyndroom…. Maar wat dan wel….

Toen een nieuwe afspraak bij de neuroloog, weer iemand anders, weer twee weken verder en ik werd gek van de pijn. Maar het leek wel of ze me niet serieus namen. Vooral deze neuroloog was zeer arrogant en heeft me alleen maar drie oefeningen laten doen. Toen moest ik maar eens naar de podotherapeut van hem, want hij wist het niet meer. Ongelofelijk he.

Daar moest ik ook weer op wachten. Ik werd steeds meer geïrriteerd; ik heb een eigen zaak en gebruik mijn handen de hele dag. Ook nog was de pijn helemaal naar mijn linkerschouder getrokken, mijn nek vooral en door naar de rechterschouder.

Mijn man had op Google opgezocht dat er wel eens een zenuw klem kon zitten. Toen kwam een goede kennis van met het adres van de Rugkliniek. Ik heb meteen de podotherapeut afgebeld en een afspraak gemaakt.

Je gelooft het niet, maar na één behandeling waren de pijn in de muis van mijn hand en de tintelingen helemaal weg! Ongelofelijk maar waar!!

Daarna heb ik nog de nodige behandelingen gehad voor mijn nek, rug en bekken. Ik voel me als herboren. Nu nog om de drie maanden even terug, maar ik voel me zo goed dat dit binnenkort ook niet meer nodig zal zijn.

Bij deze wil ik dhr Drenth van harte bedanken. Hij had veel eerder op mijn pad moeten komen. Nu gaan familie en kennissen ook naar de Rugkliniek en ook zij hebben er al baat bij.

Super Bedankt.

23-03-2015                                                                                                               Mw J. Janssen, 49 jaar

Begin oktober 1997 heeft Jeroen diarree gekregen (Jeroen was toen 2 jaar), door ons is toen de voeding aangepast. Ruim een week later was nog steeds geen enkele verbetering herkenbaar en is hem Roosvicee-stop toegediend. Jeroen had de behoefte om te drinken en dronk voldoende. De huisarts gaf aan dat zolang Jeroen bleef drinken de diarree niet verontrustend was.

Midden november, Jeroen had reeds zes weken diarree, en er was nog steeds geen verbetering herkenbaar. Jeroen begon slechter te eten en te drinken. In overleg met de huisarts is toen Imodium toegediend. De huisarts gaf aan dat de diarree nu binnen enkele dagen over moest zijn, zo niet dienden we terstond bij hem terug te komen. Eind november begon Jeroen zich steeds slapper te voelen en wilde enkel nog zitten of liggen, ook wilde hij niet meer eten en nog zeer weinig drinken. Terug bij de huisarts is Jeroen toen onderzocht en is door de huisarts dezelfde dag voor een afspraak met de kinderarts in het Maaslandziekenhuis in Sittard doorgestuurd. De kinderarts heeft diverse ontlasting- en bloedmonsters genomen en na onderzoek van Jeroen, ons te kennen gegeven dat hij Jeroen voor onderzoek wilde opnemen. Omdat het nemen van bloedmonsters naar mijn mening voor Jeroen bijna traumatisch is verlopen, is op ons verzoek de opname in het ziekenhuis met twee dagen uitgesteld. De twee dagen waren ook nodig om de benodigde analyses van de bloedmonsters te analyseren.
De kinderarts gaf aan dat hij enkel toestemde met het uitstel, als we Jeroen zover konden krijgen dat hij weer at en dronk.
Op aanraden van de kinderarts is gestart met beschuit met gestampte muisjes, en thee met druivensuiker. In eerste instantie weigerde Jeroen te eten, doch na het dreigement uit te spreken hem terug naar het ziekenhuis te brengen, heeft hij vervolgens in anderhalve dag 2 rollen beschuit met gestampte muisjes gegeten.
Jeroen begon langzamerhand weer wat aan te sterken. Op aanraden van de kinderarts is de voeding steeds verder uitgebreid met licht verteerbaar voedsel. Doch bij iedere poging om iets zwaardere voeding toe te dienen viel Jeroen terug en kreeg weer diarree.

Begin januari is door ons contact gezocht met de huisarts om zijn visie te geven om met Jeroen naar een chiropractor te gaan. Zelf heb ik als rugpatiënte goede ervaringen met chiropractie. De huisarts gaf aan dat chiropractie een alternatieve geneeswijze is en dat hij de invloed op het ziektebeeld niet kon beoordelen. Wel gaf hij aan de behandeling zeker niet af te keuren, in tegendeel, als de invloed van de behandeling positief was moest de behandeling zeker worden doorgezet. Jeroen is door de chiropractor onderzocht en er werd vastgesteld dat twee ruggenwervels geklemd waren en op zijn zenuwbaan druk uitoefenden.

De chiropractor heeft een behandeling uitgevoerd en aangegeven om na 4 dagen, de behandeling te herhalen. Om ook als ouders het een en ander te verwerken, hebben wij een boswandeling gemaakt waarbij we Jeroen trouw in de buggy hadden gezet. In het bos aangekomen wilde Jeroen uit de buggy en heeft de ruime wandeling zelf voltooid. Reeds na 2 behandelingen merkten wij vooruitgang in de eetbehoefte van Jeroen en dit hebben wij uiteraard uitgebreid. Na diverse behandelingen werd Jeroen langzaam weer het kereltje zoals wij hem van voor het voorval kenden. Ook Jeroen heeft zelf gemerkt, mijns inziens, dat chiropractie hem helpt, want voor de witte ziekenhuisjas heeft hij nu nog angst, terwijl hij met de witte chiropractor outfit geen enkel probleem heeft. Nogmaals,

ik ben niet medisch onderlegd. Voor mij staat nu wel vast dat ook in de medische wetenschap nog voldoende te onderzoeken feiten verklaard dienen te worden. Wij zijn in ieder geval blij dat wij de stap om met Jeroen naar de chiropractor te gaan, gemaakt hebben. En ieder die het horen wil, zal ik ons relaas verkondigen.

Groeten, Jan en Marjo Donners Grevenbicht