Ruim 8 jaar geleden kreeg ik pijn in mijn linkerbeen. De pijn werd steeds heviger en dus besloot ik naar de huisarts te gaan die ischias constateerde en me doorverwees naar de fysiotherapeut. Daar begon een langdurig traject van massages, warmtetherapie en oefeningen. Die laatste waren vaak zo zwaar dat ik na thuiskomst nog meer pijn had en deze, na verloop van tijd, niet meer verminderde.
Na ruim 30 behandelingen en steeds meer klachten verwees de fysiotherapeut me door naar de neuroloog.
Deze liet een MRI-scan en foto’s maken. Daaruit bleek een “behoorlijke” hernia die alleen verholpen zou kunnen worden door middel van een operatie. Ik was al behoorlijk aangeslagen omdat ik door de pijn zo beperkt werd in mijn doen en laten; ik kon niet eens meer normaal de straat uitlopen zonder steeds na tien meter te moeten uitrusten om even die ellendige pijn niet meer te voelen, maar het idee van een operatie sprak mij totaal niet aan! Ik was toen 32 jaar en wist hoe vaak herniaoperaties goed verliepen, maar ik kende ook de verhalen waarbij het mis ging en iemand al vrij snel weer klachten ontwikkelde of waar patiënten door inoperabel littekenweefsel blijvend met pijnen moesten leven….
Ten einde raad heb ik nog dezelfde middag, op advies van een collega, na de uitslag van de neuroloog een afspraak gemaakt bij Dr. Nilsen, waar ik nog dezelfde week terecht kon.
Foto’s en een MRI-scan had ik gelukkig al laten maken en deze konden dan ook meteen ter beoordeling meegenomen worden. Na een geduldig en prettig intake gesprek besloot Dr. Nilsen ‘het erop te wagen’. De hernia was weliswaar groot, maar ze dacht dat ze me zou kunnen helpen. De eerste behandeling volgde meteen na het intake gesprek.
In die eerste periode volgden de behandelingen elkaar in hoog tempo op en na de behandelingen nam ik in die fase de nodige rust thuis. Zo min mogelijk zitten en veel lopen.
Dat lopen ging in het begin nog helemaal niet, maar langzaam begon ik steeds verder te lopen. Eerst alleen door de tuin, toen naar buiten…..steeds verder. De behandelingen werden afgebouwd naarmate ik me steeds fitter ging voelen. Ik kon zelfs mijn werk hervatten en alle leuke dingen gaan doen die ik al maanden miste. Was ik er maar eerder aan begonnen dan had ik me veel maanden pijn en ongemak bespaart.
Na deze moeilijke periode ben ik constant in behandeling gebleven bij de chiropractor. De tussenpozen zijn afhankelijk van wat ik zelf aangeef in overleg met de chiropractor. Ik voel me het prettigst met een behandeling per 5 of 6 weken en daar is Dr. Nilsen in meegegaan. Dat wil echter niet zeggen dat ik niet soms langer tussen de behandelingen laat en soms ook veel korter wanneer ik acuut last heb. Ik weet nu dat je niet te lang met pijn moet blijven lopen, hoe langer je wacht, hoe langer het herstel duurt. Dat is ook het prettigste van het patiënt zijn in deze praktijk, er wordt altijd geprobeerd om je met acute klachten zo snel mogelijk te helpen! Na een behandeling probeer ik altijd een dagdeel rust in te bouwen omdat ik altijd wat nawerkingen heb van de behandeling, ik ben vaak heel moe en soms voelt mijn rug wat beurs. Heel normaal, ik houd er altijd een beetje rekening mee.
Mij heeft Chiropractie een beter leven gegeven, ik voel me gezonder, ben veel minder ziek en kan weer heel normaal functioneren. Ik ben rugpatiënt en ik let op welke bewegingen goed voor me zijn en ik zal niet vlug zwaar tillen ed., maar verder merkt niemand iets aan me en wie had dat jaren geleden kunnen denken…
Fabienne Lenssen-Timans
Heerlen, 14 februari 2006
Veel patiënten wachtten jaren voordat ze de stap zetten. Je hoeft niet te wachten tot het ondraaglijk wordt.
Echt een aanrader. Na zeer lange periode van nek rug en bekken klachten nu veel beter dankzij Talitha de chiropractor. Al vele jaren fysiotherapie gehad maar dat had zeker niet het effect zoals dit. Je lichaam wordt weer in positie gebracht.
Al vele jaren fysiotherapie gehad maar dat had zeker niet het effect zoals dit.
Ik ben Lieke (13 jaar) en ik woon in Hoensbroek en heb kennis gemaakt met de Rugkliniek door mijn vader die daar al behandeld werd!
Ik ben daar in eerste instantie gekomen vanwege bedplassen.
Uiteindelijk bleek dat ik een scoliose had!
Daarvoor moet ik nu een aantal keer naar de Rugkliniek.
De eerste keer was ik natuurlijk wel een beetje bang maar dat was snel weer over!
Want toen ik wist wat er ging gebeuren en het een keer had meegemaakt, ging ik er de volgende keer met plezier heen!
Ik ga nu sinds december 1 keer in de 2 maanden.
En ik ben begonnen met iedere week, dus het gaat al stukken beter met me!
En ik heb ook minder last met mijn rug en vooral is het
belangrijk dat ik dus helemaal gestopt ben met bedplassen.
Er is nog iets, ik bijt sinds dat ik onder behandeling ben
bij mevr. Nilsen ook geen nagels meer (ik weet natuurlijk
niet of het er iets mee te maken heeft, maar het is wel fijn).
Groetjes Lieke
De eerste keer was ik natuurlijk wel een beetje bang maar dat was snel weer over! Want toen ik wist wat er ging gebeuren, ging ik er met plezier heen,
Door een ongelukkige val op 12 april 2003 schoot mijn schouder aan de benedenkant uit de kom. Door een bepaalde beweging schoot de schouder weer terug op de plaats. Dit deed vreselijk pijn en omdat ik dit nog nooit had meegemaakt dacht ik iets gebroken te hebben. Toen ik probeerde mijn armen hoog te doen schoot hij weer uit de kom. Omdat het weekend was bracht mijn man me naar de eerste hulp van het AZM. Daar kreeg ik een “arm-sling” en het advies maandags naar de huisarts te gaan. Inmiddels kon ik met mijn arm niets meer, zelfs niet meer autorijden.
De huisarts adviseerde mij in behandeling te gaan bij de fysiotherapeut. Op mijn vraag of het niet beter was naar de chiropractor te gaan zei de huisarts dat deze blessure toch het beste behandeld kon worden door de fysiotherapeut. De fysiotherapeut liet mij in het begin lichte oefeningen doen die ik goed kon uitvoeren. Na enkele weken moest ik oefeningen doen waar ik met de rug naar de deur toegekeerd en met mijn handen aan de deurklink voorover moest laten vallen. Deze oefening waarbij mijn schouders een draaiende beweging maakten had een absoluut negatief effect op mijn schouder. Inmiddels was het medio mei en we zouden op vakantie gaan. De fysiotherapeut gaf mij het advies tijdens de vakantie flink te zwemmen. Dit heb ik 3 keer gedaan.
Na deze drie keer zat mijn schouder volkomen vast en elke beweging deed veel pijn. Na de vakantie medio juni ben ik teruggegaan naar de fysiotherapeut. Deze schrok van de toestand van mijn schouder en gaf mij het advies foto’s te laten maken in het ziekenhuis.
Omdat ik ongeveer 15 jaar ervaringen heb met de chiropractie vanwege een rugblessure heb ik meteen een afspraak gemaakt met Dr. Nilsen. Hier hoorde ik dat er geen foto’s gemaakt hoefden te worden omdat er niets gebroken was. “Was u maar eerder gekomen”, zei dr. Nilsen. “Door te vlug oefeningen te doen na het ongeluk, is er verdere verergering ontstaan waardoor uw schouder helemaal vast zit en u een zogenaamde ‘FROZEN SHOULDER’ heeft. We krijgen het wel goed” aldus Dr. Nilsen, “maar de behandeling gaat hierdoor aanmerkelijk langer duren dan normaal.”
Ik ben nu 6 maanden en ongeveer 50 behandelingen verder. In dit halve jaar heb ik veel pijn gehad en zag ik soms geen heil meer in de behandelingen. In deze periode heb ik ook nog een gesprek gehad met mijn huisarts. Deze vertelde mij dat een frozen shoulder in het ziekenhuis onder narcose gezet kan worden, maar dat aan deze methode risico’s verbonden zijn.
Door de overredingskracht van Dr. Nilsen en het vertrouwen wat ik al in haar had door de behandeling aan mijn rug, heb ik de behandelingen doorgezet en kan ik momenteel weer bijna alles doen met mijn arm.
28 december 2003
Marga Ghijssen
Na een val schoot mijn schouder uit de kom. Specialist zei dat ik er maar mee moest leren leven. Na behandeling was ik weer volledig mobiel.