Meer verhalen van patiënten

Geachte mevrouw Nilsen,

Hierbij stuur ik u het verhaal van mijn zoon Wouter. Wouter is met een tangverlossing geboren, als een goed gezonde flinke knul van 3735 gram en 50cm. Toen Wouter een peuter was, werd zijn eetlust steeds slechter. Zo slecht, dat hij op een gegeven moment eigenlijk vrijwel geen middageten meer at. Na heel wat doktersbezoeken werd mij duidelijk gemaakt, dat iedere peuter dit heeft en dat ik een overbezorgde moeder was. Maar ondertussen duurde dat slechte eten wel al 2 jaar. Wouter was intussen een heel klein en mager mannetje geworden. Toen Wouter 4 jaar werd, was hij 1.01m en woog net 16 kg.

Daar mijn zus ook in behandeling was bij mevrouw Nilsen, en ook in de klapper gelezen had, zag ze dat mevrouw Nilsen ook kinderen met eetproblemen behandelde. En daar ik alles al had geprobeerd, was dit mijn laatste mogelijkheid. En wat bleek, Wouter was helemaal scheef, waarschijnlijk van de bevalling, en dat was waarschijnlijk een van de redenen van zijn slechte eetlust. Na een behandeling of 5, werd zijn eetlust gelukkig weer een stuk beter. Nu, een half jaar later, is Wouter 7cm gegroeid en dik 2 kilo bijgekomen, en een gezonde kleuter die nu normaal eet.

Mevrouw Nilsen tot zover al heel hartelijk dank.

Onze eerst kennismaking met Chiropractie Rugkliniek Heerlen was in januari 1996. Onze dochter Seline was net geboren na een zeer voorspoedige zwangerschap en eigenlijk ook een heel voorspoedige bevalling (vacuümverlossing). Ondanks dat ik bijna 42 weken zwanger was geweest, woog ze toch “slechts” 2650 gram. Maar alles was gecheckt en ze was gezond. Het viel ons wel op dat ze wel erg veel huilde, onze oudste zoon (toen 4 ½) was altijd een erg gemakkelijke en rustige baby geweest dus dat was wel even een verschil. Al na een paar dagen hebben we een draagzak gehaald, het huilen ging me door merg en been en eenmaal in de draagzak huilde ze niet meer. Ik deed dan ook werkelijk alles met Seline in de buidel. Seline vond het blijkbaar heerlijk, ze sliep en eerlijk gezegd vond ik het meestal ook wel fijn. Als ik haar toch even in de box of in het bedje moest leggen, begon het gehuil en dan pakte ik haar maar weer op om van het gehuil af te zijn. Het commentaar van de “buitenwereld” was dat ik mijn kind verwende, maar alleen in de draagzak was ze tevreden en huilde ze niet.

Voor onze beide zwangerschappen waren we naar Sietske van Leeuwen geweest voor een cursus “samen bevallen”. Een paar weken na de bevalling zijn we uiteraard onze dochter gaan laten kijken, en Sietske “voelde” blijkbaar meteen, toen ze Seline in haar armen had, dat er iets “mis” was. Ze vroeg ons om de volgende middag terug te komen, en na een kort “onderzoekje”stuurde ze me door naar Trine Nilsen. Toen Trine haar onderzocht had, bleek dat ze inderdaad een blokkade in haar nekje had. Nogal logisch dat ze steeds huilde als ze plat op haar rugje lag, en niet in de draagzak (dan had ze geen pijn want dan was er geen druk op haar nek). Na een paar behandelingen was het al duidelijk merkbaar. We vonden het echt een wonder wat Trine bij Seline heeft gedaan.

Door Seline zijn we dus bij Chiropractie Rugkliniek Heerlen terecht gekomen. Roel, mijn man, had al twee keer een Hernia gehad en was hieraan al twee keer geopereerd in 1992 en 1995. Ook mede omdat zijn grootste hobby hardlopen is, is het voor hem van cruciaal belang om zijn rug heel verstandig te gebruiken en te onderhouden. Daarom gaat hij sinds 1996 naar Trine voor het “onderhoud” van zijn zwakke rug. Sindsdien gaat het prima, hij loopt dan wel geen hele marathons meer maar wel gemiddeld 4 x per week.

Toen Roel een keer in de wachtkamer zat, viel zijn oog op een verhaal over een meisje van een jaar of 7-8, dat wel erg veel overeenkomsten had met onze zoon Niels. Niels was toen 7 jaar. Groep 1 had hij al overgedaan, omdat hij totaal niet lekker in zijn vel zat. Hij was een “einzelgänger”, hij vond het prachtig om in een hoekje te “lezen” (lees kijken, lezen kon hij niet), maakte wel al best moeilijke rekensommetjes voor een 6-jarige, liet zich alles door andere kinderen afpakken (ging er nooit achter aan, pakte gewoon iets anders), was vreselijk bang voor water (zwemles was een ramp), fietsen zonder zijwielen durfde hij niet, de grove motoriek was heel slecht ontwikkeld. In de klas nam hij nooit initiatief om iets te doen, en dat baarde de juffen zorgen.

We hadden al van alles gedaan om zijn ontwikkeling te bevorderen, o.a. edu-kinesiologie en fysiotherapie. Beiden hadden wel een beetje resultaat maar uiteindelijk niet het resultaat wat we graag wilden.

Niels is geboren na een zeer moeizame bevalling, met uiteindelijk een (spoed)keizersnee. In eerste instantie ging het even niet goed met hem, maar toen ik hem voor het eerst zag (dat was wel de volgende dag) was het een prachtige baby. Niels dronk goed en groeide als kool. Met zijn ontwikkeling was hij wel wat langzaam, maar ja geen zorgen, alles op zijn tijd. Kruipen heeft Niels nooit gedaan en toen hij een maand of 16 was, liep hij. Alleen was het een probleem als hij viel, dat hij niet zelf op kon staan. Hij stond en liep ook niet erg stevig, was ontzettend bang. Dat bange zagen we later terug in heel veel dingen.

Inmiddels ging hij naar groep 3 en wij maakten ons wel erge zorgen gezien het verloop van de 3 kleuterjaren. In augustus hebben we de eerste afspraak gemaakt bij de Rugkliniek. Het is misschien heel vreemd, maar ik was blij dat de chiropractor “iets” had gevonden. Niels had namelijk een blokkade in zijn nek en dat kon heel goed verholpen worden. De chiropractor begon aan de behandeling. Niels vond het in het begin wel een beetje eng.

Op school had ik niet gezegd dat we bij de Rugkliniek in behandeling waren, misschien omdat ik (nog) niet overtuigd was, dat het ook resultaat opleverde. Een week voor de herfstvakantie kreeg Niels een briefje mee naar huis, dat de juf ons wilde spreken. We gingen naar dit gesprek en we dachten allebei dat het dus totaal niet ging met Niels in groep 3. Toen we binnenkwamen, was het eerste wat de juf ons vroeg: Wat is er eigenlijk met Niels gebeurd? Nog steeds wisten we niet waar ze naar toe wilde met haar vraag. Ze had Niels aan het begin van het schooljaar bij de leerlingen ingedeeld die heel intensieve begeleiding van de leerkrachten nodig hadden, maar het bleek dat hij letterlijk door de leerstof vloog. Er waren al heel veel kinderen die al konden lezen voor ze naar groep 3 gingen. Ik was al blij dat Niels zijn eigen naam kon schrijven. Met Kerst zat Niels in het “beste” groepje van de klas (lees: het meest zelfstandige) en met overgang maakte hij al opdrachten uit boekjes van groep 5!!!!. De rapporten hebben we uiteraard ook steeds aan de chiropractor laten zien en hij was natuurlijk ook trots.

Niels zit nu op de middelbare school en het gaat nog steeds goed met hem, we komen elk jaar even terug voor een check.

De enige van ons gezin, die nog niet bij de Rugkliniek was geweest, was ikzelf. Tot dit jaar. Ik had een tijdje niet gesport en toen kwamen een paar collega’s met het idee om te gaan joggen. Dat leek me een leuk idee en zo ben ik in maart begonnen. Natuurlijk had ik bij de eerste training erge spierpijn, maar dat had iedereen. Echter, terwijl de anderen al na een week (of twee) spierpijnvrij waren, had ik nog steeds pijn, het werd eigenlijk erger i.p.v. minder. Toch dacht ik, gewoon doorgaan dan gaat het van zelf beter, maar ben uiteindelijk gestopt na 6 weken. Ik kon bijna niet meer “normaal” lopen. Ik dacht, als ik het maar een maand of twee rustig aan doe dan gaat die pijn vanzelf wel over. Hmmm, dat was dus niet zo.

In augustus ben ik toch maar eens naar de huisarts gegaan, en die heeft me doorgestuurd naar de fysiotherapie. Ik heb 8 weken lang oefeningen gedaan, maar ik kwam geen steek verder. Toen hebben ze foto’s gemaakt van mijn rug en heupen: de uitslag, beginnende artrose voornamelijk in de heupen. Als je (pas) 41 jaar bent, is dit niet echt leuk zo’n mededeling. Artrose dus, slijtage, ik moest in beweging blijven en meer konden ze niet doen. Daar moest ik het maar mee doen!

Roel had al eens eerder gezegd, ga eens naar Trine Nilsen en dat heb ik uiteindelijk ook gedaan. Ook nadat ik op Internet een verhaal had gelezen van een meneer die ook artrose heeft. Ik dacht nog: baat het niet, schaadt het niet. Ik kwam bij dr. Lewis en hij heeft de foto’s opgevraagd. Hij heeft me duidelijk laten zien dat er inderdaad artrose te zien was, maar hij was ervan overtuigd dat het grootste deel van mijn klachten kwam van mijn “scheve” rug. Ik ben pas een paar weken in behandeling en ik zal de adviezen van dr. Lewis zo goed mogelijk proberen op te volgen. Nu probeer ik in beweging te blijven door te wandelen, rustig aan, alles met mate. Ik werk 2 ½ dag, administratieve functie, en probeer nu bijv. eens wat vaker naar de printer te lopen om zo kort mogelijk achter elkaar te zitten. Ik merk dat de “hele” dag zitten inderdaad funest is voor je rug. Als het een beetje meezit, kan ik volgend voorjaar weer (heel voorzichtig) met joggen beginnen. Die hoop had ik eigenlijk al opgegeven, maar het allerbelangrijkste doel is dat de pijn zodanig afneemt dat ik er niet de hele dag aan “herinnert” wordt.

Ik hoop dat het duidelijk is, wat Chiropractie Rugkliniek Heerlen voor ons gezin heeft betekend en nog steeds betekent. Ik hoop dat iedereen die dit leest ervan overtuigd is dat de chiropractoren natuurlijk geen ijzer met hun handen kunnen breken, maar dat er met Chiropractie hééééél vééééél mogelijk is. Wat ik jammer vind, is dat nog steeds niet bij de mensen bekend is wat een chiropractor voor iemand kan betekenen, en dat men vaak pas bij Chiropractie terecht komt, als er al vele stations in de reguliere geneeskunde gepasseerd zijn.

Roel, Monique, Niels en Seline Hendriks.

Mijn naam is René M. en ik ben 43 jaar. Op 10 september 2001 kwam ik voor het eerst bij de chiropractor, mevrouw Nilsen. Ik had toen al enige tijd heel veel pijn in de borststreek en in de middenrug. Na een bezoek aan de huisarts werd ik in eerste instantie doorverwezen naar de cardioloog. Na diverse onderzoeken en testen bleek mijn hart gelukkig in orde. Maar de hevige pijn in de borststreek en in de middenrug ging niet weg. Zelfs normaal ademhalen, deed behoorlijk pijn. De cardioloog vertelde mij dat ik hoogstwaarschijnlijk last had van zeer verkrampte tussenribspieren. De oorzaak hiervan kan divers zijn: stress, een plotselinge onverwachte draai van de romp of bijvoorbeeld een hevige niesaanval. Een flinke verkramping van deze tussenribspieren kan leiden tot hevige zenuwpijnen, aldus de cardioloog. Voor mij was op dat moment echter maar een ding belangrijk: wie kan mij van deze pijn verlossen? Pijnstillers hielpen maar enkele uren, maar konden de pijn niet helemaal laten verdwijnen. Aangezien mijn moeder ook al vele jaren bij de chiropractor kwam, adviseerde ze mij om deze ook eens te bezoeken.

Na enkele intensieve behandelingen door mevrouw Nilsen (in het begin drie keer per week) was ik verlost van de pijn. Ik kon weer normaal ademhalen zonder pijn op de borst. Ook kon ik weer bukken en andere bewegingen maken, die mij voorheen veel pijn deden. Dat was een fantastisch gevoel. Gedurende bijna elf jaar kom ik nu eens per vijf á zes weken voor een “onderhoudsbeurt” bij de chiropractor. Mocht ik tussendoor onverhoopt weer een hevige pijnaanval krijgen, dan ben ik heel blij dat ik meteen terecht kan bij de chiropractor voor een acute behandeling. Meestal volstaan de twee behandelingen in één week om mij weer pijnvrij te maken. De onderhoudsbeurten zorgen voor stabiliteit van de tussenribspieren en de middenrug.

Ik had in het begin nooit gedacht dat chiropractie mij van de vreselijke pijn zou kunnen verlossen. Nu weet ik beter. Een gerichte behandeling bij de chiropractor voelt dan als een verademing. Ik kan dan ook iedereen, die eveneens klachten in de borststreek en middenrug heeft, alleen maar adviseren om dan Rugkliniek Heerlen te bezoeken!!!

Met vriendelijke groet, René M.

Lees alle reacties van patiënten