Meer verhalen van patiënten

Ik ben 81 jaar, 58 jaar getrouwd en heb 3 kinderen. Ruim 30 jaar geleden kreeg ik pijn in mijn rug; ik weet het aan het werken aan een tekenbord. Hierdoor zou volgens de huisdokter de rechterhelft van mijn rug verkeerd worden belast en scheefgroei gaan optreden. Ik werd naar een specialist verwezen die een operatie te riskant vond (het inbrengen van kunststof plaatjes tussen de wervels). Dus kwam ik weer terug bij mijn huisdokter, die mij verwees naar een fysiotherapeut. Deze begon enthousiast met allerlei oefeningen, zonder resultaat. Inmiddels werd het tekenwerk omgezet in bureauwerk, ook weer zonder resultaat. Wel kon ik voor mijn werk weer gaan autorijden, met kussentjes op de pijnlijke rugplaatsen.

Ruim 8 jaar geleden kwam ik in aanraking met het fenomeen chiropractie, via de specialist Dr. Nilsen. Zij begon allereerst met het maken van röntgenfoto’s; daaruit bleek een S-vormige wervelkolom ‘scoliose’. Volgens haar was het mogelijk om de pijnlijke plaatsen onder controle te krijgen en werd de behandeling begonnen. Het behandelen van de halswervels vond ik maar griezelig, door het ‘kraken’, doch alles went. Reeds vrij vlug werd de pijn teruggebracht tot een draagzaam niveau en pakte ik mijn hobby’s weer op, tuinwerk, enz. Dit was echter teveel gevraagd en moest de behandeling weer geïntensiveerd worden. Het was dus steeds oppassen geblazen, wilde ik geen last weer krijgen.

Terugkijkend in de tijd kan ik mij nog herinneren dat mijn toenmalige verloofde sliep op een gipsbed en later geruime tijd rechthouders moest dragen. Ook mijn vader had door verkeerde houding bij het werk een ‘hoge rug’ gekregen en ook mijn zoon heeft een hogere rug. Er is dus m.i. sprake van erfelijkheidsfactoren.

Ik heb duidelijk profijt gehad van de chiropractische behandeling. Het kwam uiteraard uit op een aantal vaste behandelingen over het jaar en wat extra’s als het weer pijn begon te doen. Mijn normale bezigheden heb ik weer opgepakt, alleen tuinwerk en bukken is taboe! Het is aan te bevelen om tijdig met beginnende rugklachten naar een chiropractor te gaan.

Dhr. Touw

Op 56-jarige leeftijd werd ik plotsklaps geconfronteerd met een afwijking van mijn linker kaakgewricht. Wat vooralsnog een hinderlijk iets leek, bleek zich allengs toch te ontwikkelen tot een afwijking met grotere gevolgen. Niet dat mijn gezondheid op welke manier dan ook in gevaar zou zijn, maar toch.

Geconsulteerde tandarts was op voorhand al zeer pessimistisch over een eventueel herstel en de geraadpleegde kaakchirurg kon ook geen soelaas bieden. Gevolg van één en ander was dat ik – ondanks het feit dat ik met deze afwijking wel zoals men wel zegt honderd jaar zou kunnen worden – echter wel gedwongen was mijn hobby’s die ik al jaren fanatiek beoefende, stop te zetten. Ontzettend jammer vond ik het dat ik mijn euphonium niet langer kon blazen. Echter via collega blazers werd ik gewezen op bepaalde fysiotherapeuten welke wellicht zouden kunnen helpen. De toegepaste behandelingen boden echter maar een gedeeltelijke oplossing en bovendien de waarschuwing om vooral niet alsnog de blaasmuziek te gaan beoefenen omdat dan wellicht het pover geboekte resultaat te niet gedaan zou worden.

Zo restte mij niets dan de berusting in het feit dat ik voortaan nog niet meer in een perzik zou kunnen happen, een tomaat zelfs omzichtig moest benaderen en mijn appels als een tandeloze oude man steeds maar weer eerst met een schilmes te lijf moest gaan om ze te laten verworden tot hapklare brokken. Daarbij had ik gelukkig de troost, dat ik me voor de rest met een goede gezondheid mocht prijzen. Maar toch er heerste onvrede met de situatie.

Via een kennis werd ik gewezen op de chiropractie. Zelf was ze met geheel andere klachten bij de Rugkliniek in Heerlen terecht gekomen en ze was uiterst tevreden over het resultaat. Gezien mijn onvrede en het berustende uitgangspunt van ‘als het niet baat dan schaadt het ook niet’ heb ik de stap naar de chiropractor genomen.

Bij het intakegesprek werd er op gewezen dat met betrekking tot mijn klacht het te verwachtte resultaat niet aan te geven was. Doelstelling van dhr. Zvekich bij de start van de behandeling was tweeledig, namelijk mij weer in een appel te laten bijten en mij mijn blaasmuziekbeoefening weer toegankelijk te maken. Deze laatste doelstelling heb ik zelf nooit onderschreven omdat ik gaandeweg (inmiddels blaas ik al meer dan tien jaar niet meer) zoveel vrije tijd in andere hobby’s heb gestoken dat ik weer voor moeilijk te maken keuzes zou komen te staan. Over de eerste doelstelling had ik sowieso al de nodige reserves. Toch ben ik zoals gezegd nogal gereserveerd maar natuurlijk wel positief gestemd in behandeling gegaan.

Nu -een half jaar later en een dozijn behandelingen verder- is het mij dan ook een bijzonder groot genoegen geweest dat ik al happend in een niet tot hapklare brokken verworven appel de behandelkamer binnen kon stappen, waarbij ik verder het volste vertrouwen er in heb gekregen dat indien gewenst ook de blaasmuziekbeoefening voor mij weer toegankelijk zou kunnen worden.

Ik dank dan ook Dhr. Zvekich voor zijn persoonlijke benadering en de deskundige wijze waarop hij mijn klacht de wereld uit heeft geholpen, maar vooral ook voor het vertrouwen dat ik door hem in een mij tot dan toe niet bekende methode van behandeling van het menselijk lichaam heb gekregen.

Oirsbeek, maart 2007.

Geachte mevrouw Nilsen,

Hierbij stuur ik u het verhaal van mijn zoon Wouter. Wouter is met een tangverlossing geboren, als een goed gezonde flinke knul van 3735 gram en 50cm. Toen Wouter een peuter was, werd zijn eetlust steeds slechter. Zo slecht, dat hij op een gegeven moment eigenlijk vrijwel geen middageten meer at. Na heel wat doktersbezoeken werd mij duidelijk gemaakt, dat iedere peuter dit heeft en dat ik een overbezorgde moeder was. Maar ondertussen duurde dat slechte eten wel al 2 jaar. Wouter was intussen een heel klein en mager mannetje geworden. Toen Wouter 4 jaar werd, was hij 1.01m en woog net 16 kg.

Daar mijn zus ook in behandeling was bij mevrouw Nilsen, en ook in de klapper gelezen had, zag ze dat mevrouw Nilsen ook kinderen met eetproblemen behandelde. En daar ik alles al had geprobeerd, was dit mijn laatste mogelijkheid. En wat bleek, Wouter was helemaal scheef, waarschijnlijk van de bevalling, en dat was waarschijnlijk een van de redenen van zijn slechte eetlust. Na een behandeling of 5, werd zijn eetlust gelukkig weer een stuk beter. Nu, een half jaar later, is Wouter 7cm gegroeid en dik 2 kilo bijgekomen, en een gezonde kleuter die nu normaal eet.

Mevrouw Nilsen tot zover al heel hartelijk dank.