Meer verhalen van patiënten

Ryan Vranken: geboren op 17 november 2002 begon met spugen toen hij drie weken oud was. In de weken daarvoor had hij veel krampjes zoals meerdere kinderen, maar het huilen werd steeds erger. Bij de huisarts spuugde Ryan zo hevig dat ik direct doorgestuurd werd naar de kinderarts. In het AZM werd gekeken of zijn slokdarm vernauwd was. Dat zou niet zo zijn, maar het klepje van de slokdarm zou niet goed sluiten. Dat kwam bij jongetjes vaker voor. Hij kreeg Lozec, moest veel rechtop zitten, in bed hoger liggen etc. Met de borstvoeding kwam hij wel bij maar niet voldoende; hij bleef spugen. Van rijstebloem verstopte zijn darmpjes, verdikkingsmiddel gaf krampjes.

Toen de borstvoeding te weinig werd en Ryan flesvoeding Frisolac Hypo-allergeen kreeg, werd het spugen nog erger. Hij kreeg ’s morgens en ’s avonds borstvoeding en groeide minimaal. Fruit en groente ging helemaal mis. De speciale melk Nutramegan ging beter. ’s Nachts had Ryan honger, huilde overdag om de twee uren van de honger, ging niet goed vooruit en bleef spugen. In juni werd het warm en de periodes van diarree begonnen. Hij kreeg het ene na het andere virus. In juli gaat het op en neer; hij weegt maar 5974 gram en is 8 maanden. Ook dan spuugt hij veel en heeft diarree. Hij kreeg ORS. Beetje melk vaker tussendoor en als hij erom vraagt (aangelengd) zodat hij niet spuugt. In september de 9e week, wordt Ryan opgenomen en krijgt hoog calorische voeding. Na een week is hij slecht 50 gram aangekomen. Thuis maar weer verder met deze voeding: hij is weer vrij van infecties. Een familielid maakt me attent op chiropractie en we besluiten dit te proberen. Ons eerste consult was 13 oktober 2003. Dat weekend spuugt Ryan veel minder. We denken dat we ons iets inbeelden maar na enkele behandelingen spuugt Ryan niet meer. De ontlasting wordt steeds beter en we hebben een vrolijk kind. Ryan is zo goed, dat men in het AZM op het consultatiebureau vraagt “Hoe kan dit?”.
Dankzij chiropractie!

p.s Ryan eet gewoon met de pot mee na 5 behandelingen.

Toen ik 12 jaar oud was had ik voor de eerste keer erge hoofdpijn en met de jaren werden deze steeds vaker en erger. Met 16 jaar werd ik in het ziekenhuis onderzocht en daar vertelde men mij dat ik last had van migraine aanvallen. Ik was te jong voor medicatie en moest er maar mee leren leven.

Jaren volgden van minder en meerdere aanvallen per maand. Soms 1 tot 2 dagen per week. Met 30 jaar was ik al weduwe en had 3 kleine kinderen. Het was druk in huis en ik ben op een gegeven moment toch medicatie gaan gebruiken. Sommige hielpen, anderen helemaal niet. Jaren van ellende volgden.

Toen ik 56 jaar was, ben ik via mijn schoondochter in de Rugkliniek Heerlen terecht gekomen. De eerste weken kreeg ik enorme migraine aanvallen en heb ik gehuild van de pijn. Maar ik heb doorgezet: 3 behandelingen per week. Na 2 weken kwam er verbetering en het ging alsmaar beter.

Nu, na bijna 2 jaar, kan ik zeggen dat ik geen migraine aanval meer heb gehad. Ik merkte al het verschil na een paar maanden. Op dit moment krijg ik 1x per 2 maanden een onderhoudsbehandeling en het gaat goed!

Ik kan mevrouw Nilsen en haar team alleen maar aanbevelen aan iedereen, met welke klacht dan ook!

Met vriendelijke groeten,

Mevr. P. Hensgens-Janssen

In april 1997 ging ik voor het eerst de praktijk van mevrouw Nilsen binnen.
Mijn grote klacht had ik al 25 jaar: hoofdpijn in alle hevigheden en bijna continue. Er ging geen dag voorbij of ik had hoofdpijn, zelfs tot migraine. Ik had voortdurend last van hartkloppingen, duizeligheden, vermoeidheid. Vooral voor mijn man en dochter vond ik dit steeds vervelender. Anderhalf jaar eerder had ik al een operatie ondergaan om de voorhoofdholten te spoelen, dit had 5% verbetering tot gevolg. Volgens mijn huisarts had mijn hoofdpijn alles te maken met spanningen en stress.
Op mijn 13e heb ik een hersenscan en hersenfilm laten maken omdat ik toen al klaagde over hevige hoofdpijn. Ook zijn foto’s genomen. Uiteraard heb ik ook vaker de fysiotherapeut bezocht om enige ontspanning in de nek en schouderspieren te brengen. Helaas, alles met resultaat 0. Steeds meer en sterkere pijnstillers gebruikte ik om toch normaal te kunnen functioneren. Een vrouw van 37 wil haar leven niet slijten met klagen over hoofdpijn! Welnu, in april komt de wending. Nadat mevrouw Nilsen foto’s van de nek heeft genomen blijkt dat ik me niet aanstel. Mijn rug is scheef, mijn nekwervels lopen scheef en vertonen zelfs horizontaal een hoekse afwijking. Volgens mijn moeder ben ik op mijn vierde van de trap gevallen.

Mevrouw Nilsen kan me uiteraard niet meer recht zetten maar ze geeft me een goede kans om van de pijnen af te komen door me te behandelen. Na de eerste behandeling ben ik lichamelijk en geestelijk gebroken. Geestelijk omdat ik me niet heb aangesteld, omdat ik jaren onnodig met pijnen heb gelopen en omdat ik een vage hoop krijg op verbetering. Haar uitspraak vergeet ik nooit: “Mevrouw, u moet pijn hebben”. Lichamelijk alsof ik onder een wals heb gelegen, terwijl mevrouw Nilsen niet groter of zwaarder is dan ikzelf. Na drie behandelingen neemt de pijn af. Ik hoef niet meer naar bed, er beginnen dagen te komen dat ik geen hoofdpijn heb. Na 7 behandelingen tel ik die dagen: 10, 11 dagen geen hoofdpijn.

Nu is het januari 1998. Om de 6 weken bezoek ik mevrouw Nilsen. Ik voel me prima. Sterker nog, ik heb moeten wennen aan mijn nieuwe leven. Ik kan laat naar bed, ik kan een glas wijn drinken en meer uren werken in mijn parttime baan. Ik heb nieuwe hobby’s. Ik ga 2x per week hardlopen tussen de 5 en 10 km. Ik voel me prima. Migraine heb ik de laatste 7 maanden niet meer gehad. Het leven is……………………..verrukkeluk.

Uiteraard moet als gevolg hiervan mijn dochter Debbie van 7 mee naar de chiropractor. Er sluimert een angst om dit kind vooral te besparen voor wat ik zelf mee heb moeten maken. Ook zij klaagt vaker over hoofdpijn. Doet een kind van 7 dit omdat haar moeder dagelijks hoofdpijn heeft of heeft zij die klacht nu ook al? Ook voor haar brengt mevrouw Nilsen uitkomst. Zelfs ik zie dat Debbie’s rugwervels scheef lopen. Zij heeft ook enkele blokkades in haar nek. Na enkele behandelingen lopen ook bij haar de klachten terug. (Ik zie haar recht worden). Debbie zal een bezoek aan de chiropractor net zo normaal vinden (zelfs nog leuker) als een bezoek aan de tandarts. Zij zal eenmaal per half jaar onder controle blijven. En gelukkig is haar moeder beter op de hoogte van deze behandelingsmethode dan mijn moeder 25 jaar geleden!

Dus onze hoofdpijn is niet erfelijk, sterker nog, te voorkomen of te genezen.

Bedankt!

Yvonne Pierik

Brunssum