Meer verhalen van patiënten

Graag wil ik iets kwijt over de behandeling in Chiropractie Rugkliniek Heerlen.

In het najaar van 2007 struikelde ik, tijdens een Rome-reis, over de Romeinse keien, waarbij een enkelband scheurde. De enkelband werd gedurende een paar weken stevig ingetapet. Om de verzwikte enkel zoveel als mogelijk te sparen hinkelde ik overwegend op het gezonde been. In november kreeg ik ernstige lage rugklachten als gevolg van deze asymmetrische belasting. Rechtop zitten was pijnlijk. Sokken aantrekken en voetverzorging ging beslist niet meer. Autorijden en het werken in mijn groentetuintje kon ik vergeten. Pas na 2 maanden consulteerde ik de huisarts omdat ik redeneerde dat de klachten vanzelf over zouden gaan als de enkel hersteld was. Nee dus.

De huisarts verwees me naar de fysiotherapeut, die me masseerde en onder stroom zette. De behandeling zette geen zoden aan de dijk. Bij een derde bezoek aan de huisarts, die aangaf dat hij voor dit soort klachten geen afdoende remedie had, vroeg ik nadrukkelijk naar alternatieve behandelingswijzen. (geen Bach, aroma of andere glazen bol of wichelroede-praktijken). Het werd dus Chiropractie. In een uitgebreide intake kreeg ik in gewone mensentaal uitleg over wat Chiropractie is, hoe het werkt, wat de basis van deze geneeswijze is en hoe de prognose er in mijn situatie er uit ziet. Waarom deze behandelwijze alternatief genoemd wordt begrijp ik nog steeds niet zo goed: ze maakt, net als de regulaire geneeskunst, gebruik van medisch-wetenschappelijke kennis en inzichten.

De chiropractor startte met twee behandelingen per week, die al na twee weken duidelijke verlichting brachten. Na 2 maanden was ik praktisch klachtenvrij. Nu, na een half jaar, krijg ik een “onderhoudsbeurt” om de twee maanden en ben volledig bevrijd van mijn lage rugpijn. Ik weet nu ook wat het voor de levenskwaliteit betekent als je de tuin kunt omspitten, je voeten wassen, op een ladder klimmen of doodgewoon zonder ingewikkelde toeren in je broek stappen.

Met dank,
Cor de Hoon

Daar zit je dan met de vraag, hoe het toch mogelijk is, dat je van deze vreselijke hoofdpijn afgekomen bent.

Het begon allemaal in 1996. Af en toe was het toen, dat ik zeker bij de seizoenswisselingen, regelmatig midden in de nacht opstond met een behoorlijke hoofdpijn, bijna om misselijk van te worden. Toen ik met deze klacht naar mijn huisarts ging, vertelde hij me dat dit een aangezichtzenuwontsteking was en ik kreeg hier ook de medicijnen voor.

Een jaar later ben ik weer naar de huisarts gegaan en ik vertelde hem dat de hoofdpijn er nog steeds was en ik wilde naar een neuroloog. Deze vertelde me na 10 minuten, dat ik clusterhoofdpijn had en ik was toen patiënt nummer 96 in Nederland. Op dat moment voelde ik me wel opgelucht omdat je nu eindelijk wist, wat er met mij aan de hand was. Ik kreeg toen ook de goede medicijnen (Isoptin en Emigram) en ik kreeg ook medische zuurstof (via de firma Hoek Loos) voorgeschreven.

Clusterhoofdpijn is heel erg zeldzaam en de meeste mensen hebben hier nog nooit van gehoord (inclusief mijn huisarts). Het komt meestal bij mannen voor en de meeste aanvallen komen midden in de nacht. De neuroloog vertelde mij dat er niet veel aan te doen was, maar dat de klachten, naarmate dat je ouder wordt, weer zouden verdwijnen (weinig hoop dus dat je ervan afkomt).

Begin 2002 belde een tante mij op met de mededeling dat zij bij iemand op bezoek was geweest, waar ook zuurstofflessen op de slaapkamer stonden. Toen zij vroeg waar deze flessen voor waren werd haar verteld dat deze van de man des huizes waren en hij had ook clusterhoofdpijn. Deze man had zich echter aan zijn nek laten behandelen en was sindsdien van zijn clusterhoofdpijn af! Ik had zelf al een paar keren tegen mijn huisarts verteld, dat tijdens de hele zware hoofdpijnaanvallen van clusterhoofdpijn, mijn hele nek verkrampte. Het antwoord hierop was: dit is normaal!

Maar, toen ik vorig jaar buiten de hoofdpijnklachten ook nog serieus pijn aan mijn nek kreeg, was mijn huisarts overtuigd en gaf hij het advies om naar een manueel therapeut te gaan. Inmiddels had ik al alleen maar positieve geluiden gehoord van de Rugkliniek in Heerlen, dus de keuze was al snel gemaakt om liever naar hun toe te gaan. Voorzichtigheidshalve heb ik eerst de Rugkliniek gebeld om te vragen of zij bekend waren met het fenomeen clusterhoofdpijn en ja hoor, er waren zelfs 3 patiënten bij hun onder behandeling.

Nadat de chiropractor de bloeddruk aan beide polsen gecontroleerd had, was duidelijk te zien dat er een aanzienlijk verschil was tussen links en rechts. Daaruit kon je concluderen, dat de clusterhoofdpijn bij mij aan de linkerkant van het gezicht zat. De röntgenfoto’s lieten zien dat mijn nek scheef stond en verder werd een blokkering bij de 2e wervel geconstateerd. De chiropractor gaf mij 80% kans dat ik van de hoofdpijn afkwam en ik wist niet wat ik hoorde toen hij dat zei.

Inmiddels was het 6 september 2002 geworden en 8 weken van intensieve behandeling volgden. In die tijd moet ik wel zeggen dat het aantal aanvallen behoorlijk toenam en wel zodanig dat ik begon te twijfelen of ik wel goed bezig was. Ik heb toen maar een afspraak gemaakt met de neuroloog, maar dat was eigenlijk zonde van de tijd. De röntgenfoto’s die ik bij me had, gunde hij nog geen blik waardig en al snel liet de man blijken, dat hij geen hoge pet op had van de alternatieve geneeswijze. Hij had het zelf nog niet meegemaakt, dat iemand via een chiropractor van zijn clusterhoofdpijn afkomt. Maar ja, ik had nu in ieder geval de volgende indrukken gekregen: De neuroloog constateert alleen de klacht en schrijft vervolgens een receptje tegen de pijn, maar de Rugkliniek is de eerste instantie die echt wat onderneemt! Zij beginnen met bloeddruk metingen, zij maken röntgenfoto’s, zij raden het gebruik van medicijnen af en zij proberen in ieder geval met de handen en hun kennis om je van de hoofdpijn af te helpen.

Maar nu komt het; 4 november 2002 had ik ’s morgens om 01.16 uur mijn laatste aanval, 5 november 2002 was ik bij de neuroloog en 6 november 2002 was ik weer bij mijn chiropractor. Toen ik die dag bij de chiropractor binnenliep, vroeg hij mij “en hoe is het?”. Mijn antwoord was kort, “nou, het gaat wel”. Daarna ging hij aan het werk, maar hij constateerde zelf dat de blokkade bij de 2e wervel verdwenen was! Toen pas heb ik hem verteld dat ik sinds maandagmorgen 4 november geen aanvallen meer gehad heb.

Nu schrijven we woensdag 21 mei 2003, dat wil zeggen een half jaar later en ik vraag me af waarom ik de firma Hoek Loos nog niet gebeld heb, zodat zij de volle 5 flessen zuurstof maar bij me komen weghalen, want ik heb ze nog steeds niet nodig gehad. Godzijdank, dankzij chiropractie.

Met vriendelijke groeten,

Paul Lemmens, ex-clusterhoofdpijn patiënt

Mijn zoontje Timo (nu 5 jaar) heeft vanaf ongeveer zijn 2e veel last van groeipijnen. Tenminste ik dacht dat het groeipijn was. Hij had vaak 1 a 2 keer per week heftige pijn aan zijn scheenbeentjes en vaak ook bij zijn knieën en aan de bovenkant van zijn voetjes. De pijn was vaak zo heftig dat Timo ervan in zijn broekje plaste of zo hard moest huilen dat ik zo mee kon gaan huilen. Ook na een dag van inspanning (bv springen op een springkussen) was het weer zover en kwam de pijn altijd in de avonduren terug. Het enige wat hielp was paracetamol. 2 jaar lang hebben we ons hier mee geholpen. Ondertussen merkte ik dat Timo motorisch niet zo sterk was als andere kinderen. Hij had bijvoorbeeld moeite met leren fietsen, klimmen en rennen. Daarnaast had Timo ook last van obstipatie, slechte eetlust en onduidelijk praten.

Wij zijn bij mevrouw Nilsen terecht gekomen door mijn zus. Zij had Timo’s verhaal aan haar verteld en op aanraden van mevrouw Nilsen ben ik eens langsgegaan met Timo voor zijn groeipijnen. Dat was een goede beslissing voor hem.

Bij het eerste onderzoek kwam eigenlijk al meteen naar voren dat Timo nog veel te jong was voor groeipijnen. Na het lichamelijke onderzoek bleek dat zijn bekken scheef stond en dat hij wat blokkades had. Hij kreeg meteen zijn eerste behandeling. Die middag thuis heb ik vol verwondering naar mijn zoon zitten kijken. Hij zat voor het eerst in zijn leven recht op zijn fietsje (hij zat voorheen altijd doorgezakt naar 1 kant) en heeft de hele middag gerent, gesprongen. Hij kon er geen genoeg van krijgen. Die avond had hij geen pijn! Wat hij normaal dus wel had na zoveel inspanning.

Timo krijgt nu al een tijdje behandelingen en de pijn is steeds verder afgenomen. De afgelopen 8 weken heeft hij hier geen last meer van gehad, wat hij ook deed. Verder is hij motorisch erg vooruit gegaan en kan hij nu goed met leeftijdsgenootjes mee doen.

Verder valt het op dat Timo vanaf zijn eerste behandeling veel duidelijker praat. Hij praatte voorheen erg binnensmonds en was soms erg slechte te verstaan. Nu is hij goed te verstaan en praat veel duidelijker. Soms wordt het weer wat minder en dan naderen we weer een behandeling. Ook de eetlust van Timo is erg toegenomen en hij heeft geen last meer van obstipatie.

Het gaat zo goed met Timo dat ik ondertussen ook zelf in behandeling ben gegaan en nu ook met zijn broertje ga voor zijn probleempjes.

Namens Timo en mij, bedankt dus!

S. van Overdijk